تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَ هُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ قالَ ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِهِ أَبَداً (35) خلاصه فطرس دست يهودا را گرفت. وَ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَ هُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ‌: و درآمد به باغ خود در حالتى که ستم کننده بود بر نفس خود به عجب و مفاخرت. قالَ‌: گفت فطرس به برادر خود از شدت محبت دنيا. ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِهِ أَبَداً: گمان نمى‌برم آنکه فانى شود و نابود گردد اين بوستان من هرگز، يا مظنه من نيست که اين دنيا بسر آيد و نيست گردد. اين قول کاشف است از زيادتى غفلت و دلبستگى به دنيا.