تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُدِدْتُ إِلى رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْراً مِنْها مُنْقَلَباً (36)
وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً: و گمان نمى‌برم قيامت را آينده. اين کلمه اظهار کفر او بود در انکار معاد. وَ لَئِنْ رُدِدْتُ إِلى رَبِّي: و اگر باز گردانيده شوم به زعم تو به سوى پروردگار خود چنانکه تو مى‌گوئى و اعتقاد دارى مرا برانگيزانند. لَأَجِدَنَّ خَيْراً مِنْها مُنْقَلَباً: هر آينه البته به خداى قسم که يابم بهتر از اين بوستانها جاى بازگشتن، يعنى استحقاق من مقتضى آن است که فرداى قيامت بهشت به من دهند، چنانچه امروز دنيا اين بوستان به من داده.
اين جاهل مغرور تصور نموده که آنچه در دنيا به او عطا شده به استحقاق
جلد 8 - صفحه 54
است، غافل از آنکه نعمت استدراج باشد، که به ظاهر نعمت، لکن در حقيقت نقمت خواهد بود. و ايضا قياس نموده دنيا را با آخرت، که هر که دنيا دارد آخرت را دارا باشد، و حال آنکه چه بسا دنياداران را از آخرت نصيبى نباشد جز حسرت و ندامت؛ زيرا:
قيامت که بازار مينو نهند
منازل به اعمال نيکو دهند