اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ رَأَي المُجرِمُون‌َ النّارَ فَظَنُّوا أَنَّهُم مُواقِعُوها وَ لَم يَجِدُوا عَنها مَصرِفاً (53)
و ديدند مجرمين آتش را و فهميدند که در آن واقع مي‌شوند و نمييابند از آن آتش صرف شدگان وَ رَأَي المُجرِمُون‌َ النّارَ مراد از مجرمين کفار و مشرکين و مخالفين و معاندين و ارباب ضلال است و در صحراي محشر جهنم ظاهر و بارز است در طرف چپ چنانچه ميفرمايد:
وَ جِي‌ءَ يَومَئِذٍ بِجَهَنَّم‌َ فجر آيه 23 وَ بُرِّزَت‌ِ الجَحِيم‌ُ لِلغاوِين‌َ شعراء آيه 91 فَظَنُّوا أَنَّهُم مُواقِعُوها مراد از ظن در اينجا علم و يقين است زيرا از براي ظن اطلاقاتيست من جمله علم و يقين پيدا کردند که در نار واقع مي‌شوند و مواقع از باب افعال يعني آنها را مي‌اندازند در جهنم وَ لَم يَجِدُوا عَنها مَصرِفاً اموري که موجب صرف آتش مي‌شود ايمان است و مغفرت و عفو الهي و شفاعت شفعاء و غير اهل ايمان قابليت هيچگونه مصرفي ندارند.