اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ما مَنَع‌َ النّاس‌َ أَن يُؤمِنُوا إِذ جاءَهُم‌ُ الهُدي وَ يَستَغفِرُوا رَبَّهُم إِلاّ أَن تَأتِيَهُم سُنَّةُ الأَوَّلِين‌َ أَو يَأتِيَهُم‌ُ العَذاب‌ُ قُبُلاً (55)
و مانعي نيست براي ناس اينکه ايمان بياورند موقعي که آمد آنها را راه هدايت و طلب مغفرت کنند پروردگار خود را مگر اينکه بيايد بر آنها آنچه بر امم سابقه وارد شده يا مشاهده کنند در مقابل خود عذاب را وَ ما مَنَع‌َ النّاس‌َ يعني هيچ عذري و مانعي براي آنها نيست أَن يُؤمِنُوا که دست از شرک و کفر و ضلالت بردارند و بشرف ايمان مشرّف شوند چون حجّة از هر جهت تمام است إِذ جاءَهُم‌ُ- الهُدي که خداوند ارسال رسول فرمود با معجزات کافيه و انزال کتاب مثل قرآن مجيد نمود و راه سعادت و شقاوت و خير و شرّ و نفع و ضرر و حسن و قبح را نشان داد و بيان احکام از واجب و حرام و صحّت و فساد و حلال و حرام آنچه بايد و شايد فرمود جاي عذري باقي نگذاشت وَ يَستَغفِرُوا رَبَّهُم از اعمال زشت و معاصي که مرتکب شده‌اند تا خداوند بلطف و عنايتش گذشت کند و عفو فرمايد و بيامرزد و نجات بخشد.
إِلّا أَن تَأتِيَهُم سُنَّةُ الأَوَّلِين‌َ فقط مانع آنها دو چيز است يکي انتظار معاملاتي که خداوند با کفار و مشرکين امم سابقه قوم نوح عاد ثمود قوم لوط قوم شعيب فرعونيان نموده با آنها هم معامله کند چنانچه گفتند وَ إِذ قالُوا اللّهُم‌َّ إِن کان‌َ هذا هُوَ الحَق‌َّ مِن عِندِک‌َ فَأَمطِر عَلَينا حِجارَةً مِن‌َ السَّماءِ أَوِ ائتِنا بِعَذاب‌ٍ أَلِيم‌ٍ انفال آيه 32.
أَو يَأتِيَهُم‌ُ العَذاب‌ُ قُبُلًا بامراض گوناگون و ذلّت و خواري و فقر و پريشاني و قتل و امثال اينکه بليّات.
372