پیام‌های تفسیر نور

1- بى‌اعتنايى به آيات الهى و درنگ نکردن در آنها، بزرگ‌ترين ستم است. «وَ مَنْ أَظْلَمُ‌ ذُکِّرَ فَأَعْرَضَ‌ نَسِيَ» 2- ياد عملکرد بد، زمينه‌ساز توبه و عذرخواهى است و بر عکس غفلت از آن، سبب تيرگى روح و کليد همه‌ى بدبختى‌هاست. «نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ» «1». نهج‌البلاغه، خطبه 1. جلد 5 - صفحه 192 3- کيفر بى‌اعتنايى به آيات الهى و استهزا و غفلت از گناهان، محروم شدن از درک حقايق است. فَأَعْرَضَ‌ ... جَعَلْنا 4- عذاب الهى تنها در قيامت نيست، گرفتن قوه‌ى درک حقايق، نيز عذاب است. «أَکِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ» 5- در هدايت مردم، تنها برهان ودليل کافى نيست، پذيرش مخاطب هم لازم است. «وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى‌ فَلَنْ يَهْتَدُوا» 6- راه هدايت، دل نرم و گوش شنواست، وقتى اين دو دگرگون شد، حتّى در برابر دعوت شخص پيامبر، هدايت‌پذير نمى‌شود. «فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذاً أَبَداً»