تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِفَتاهُ لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُباً (60)
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِفَتاهُ: و ياد بياور اى پيغمبر، زمانى را که گفت موسى مر يوشع را. تسميه او به «فتى» به جهت آنست که ملازم و تابع موسى بود براى کسب علم.
تفسير برهان- ابى حمزه از حضرت باقر عليه السلام فرمود: وصىّ موسى، يوشع بود، و او است فتى که خداوند در کتاب خود ذکر فرموده «1».
لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ: هميشه سير مى‌کنم تا برسم به مجمع البحرين که مکان خضر عليه السلام باشد، و آن ملتقاى درياى فارس و روم است در طرف مشرق. أَوْ أَمْضِيَ حُقُباً: يا مى‌روم زمان دراز که هشتاد سال باشد، يعنى در اين سفر يا به خضر ميرسم يا آنکه مدت متمادى مسافرت مى‌کنم؛ يا مى‌روم در زمين تا زمانى که فوات مجمع بحرين بر من متيقن شود. مراد آنست که به هيچ وجه از اين سفر دست برنمى‌دارم تا مقصد حاصل شود. پس موسى عليه السلام به يوشع گفت: تو با من موافقت مى‌کنى در طلب اين بنده صالح.
يوشع گفت: من رفاقت تو را مغتنم شمارم، نانى چند با ماهى بريان برداشته به اتفاق موسى عليه السلام روانه شدند.