اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَلَمّا بَلَغا مَجمَع‌َ بَينِهِما نَسِيا حُوتَهُما فَاتَّخَذَ سَبِيلَه‌ُ فِي البَحرِ سَرَباً (61)
پس چون رسيدند مجمع البحرين واگذاشتند ماهي خود را پس گرفت ماهي راه خود را در دريا سير کننده فلما بلغا موسي و مصاحب خود يوشع رسيدند
جلد 12 - صفحه 379
بمجمع البحرين نسيا حوتهما نظر به اينکه موسي و يوشع هر دو معصوم بودند و نسيان و فراموشي بر معصوم روا نيست چنانچه در معناي عصمت گفته‌ايم که محفوظ از شک و نسيان و شبهه و غفلت و از خيال معصيت چه صغيره و چه کبيره است لذا کلمه نسيا واگذاريست و وجه او گفتند ماهي که ذخيره کرده بودند براي تغذي زنده شد چون آب حيات باو اصابت کرد و حرکت کرد از کنار دريا فاتخذ حوت سبيله کنار دريا في البحر در دريا و حکمت اينکه ماهي حرکت کرد و سير کرد براي اينکه راه‌نماي موسي باشد بصخره که در آنجا خضر مشغول به عبادت بود سربا سرب سير سريع است که حضرت موسي و يوشع متوجّه نبودند لذا موسي بيوشع فرمود: