تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا رَکِبا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَها قالَ أَ خَرَقْتَها لِتُغْرِقَ أَهْلَها لَقَدْ جِئْتَ شَيْئاً إِمْراً (71)
خلاصه موسى و خضر روانه شدند و يوشع هم در عقب ايشان.
فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا رَکِبا فِي السَّفِينَةِ: پس روانه شدند، به ساحل دريا رسيدند به کشتى، از اهل آن استدعاى سوارى نمودند، ملاحان اول راضى نشدند، در آخر خضر را شناخته، به تعظيم تمام ايشان را به کشتى سوار نمودند؛ تا چون بنشستند در آن کشتى و به ميان دريا رسيدند، خضر تبرى برداشته و پنهان از قوم، خَرَقَها: سوراخ کرد کشتى را به اين وجه که لوحى از الواح آن را کند.
على بن ابراهيم در حديث از حضرت رضا عليه السلام «2»: سه نفرى روانه شدند تا به کنار دريا رسيدند، و کشتى پر شده و مهياى حرکت بود. اهل کشتى
«1» اصول کافى، جلد اوّل، کتاب الحجّة، صفحه 260 حديث 1.
«2» تفسير قمى ج 2 صفحه 39.
جلد 8 - صفحه 92
گفتند: اين سه نفر اهل صلاح هستند، آنها را سوار کنيم. پس چون روانه شدند در دريا، خضر برخاست به طرفى از کشتى، پس شکست آن را و کهنه و خاک در آن داخل نمود. موسى با حالت غضب شديد: قالَ أَ خَرَقْتَها لِتُغْرِقَ أَهْلَها:
گفت آيا سوراخ کردى کشتى را تا غرق گردانى اهلش را؟ زيرا سوراخ سبب است که آب در کشتى داخل، و دخول آب عاقبت موجب غرق شدن کشتى باشد. لَقَدْ جِئْتَ شَيْئاً إِمْراً: هر آينه بتحقيق آوردى تو چيزى شگفت عجيب و عظيم.