تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَمَّا السَّفِينَةُ فَکانَتْ لِمَساکِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَها وَ کانَ وَراءَهُمْ مَلِکٌ يَأْخُذُ کُلَّ سَفِينَةٍ غَصْباً (79) بعد از آن خضر وجه حکمت افعال خود را بيان نمايد: أَمَّا السَّفِينَةُ: اما آن کشتى. فَکانَتْ لِمَساکِينَ‌: پس بود مر محتاجان را که ده برادر بودند: پنج بيمار و از کار وامانده، و پنج نفر ديگر که به جهت تحصيل معيشت، يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ: کار مى‌کردند در دريا و روزى بدست مى‌آوردند. فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَها: پس خواستم به حکم خدا آنکه معيوب سازم آن را. وَ کانَ وَراءَهُمْ مَلِکٌ‌: و بود در جلو يا عقب ايشان پادشاهى که او را «جلندى بن کزکز» و يا «منولة بن جلندى ازدى» گويند. يَأْخُذُ کُلَّ سَفِينَةٍ غَصْباً: مى‌گيرد هر کشتى را که مى‌بيند به غصب، يعنى از کشتيبانان باز مى‌ستاند. من آن کشتى را معيوب نمودم تا آن را غصب نکند و آن محتاجان به کلى محروم نگردند. «1» کمال الدين، جزء 2، باب 44، صفحه 481، حديث 11. جلد 8 - صفحه 101