تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَمَّا الْغُلامُ فَکانَ أَبَواهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينا أَنْ يُرْهِقَهُما طُغْياناً وَ کُفْراً (80)
وَ أَمَّا الْغُلامُ: و اما غلام کشته شده، فَکانَ أَبَواهُ مُؤْمِنَيْنِ: پس بودند پدر و مادر او گرويدگان. فَخَشِينا: پس کراهت داشتيم يا دانستيم به اعلام الهى، أَنْ يُرْهِقَهُما طُغْياناً وَ کُفْراً: اينکه برساند بديشان سرکشى و ناسپاسى، يعنى با فسق و کفر او سازند به سبب محبتى که والدين را بر ولد هست، و اين سازگارى موجب کفر و طغيان ايشان شود. عياشى از حضرت صادق عليه السلام در قوله «فَخَشِينا» اينکه درک کند غلام، و دعوت کند پدر و مادر خود را به کفر، پس اجابت کنند «1». نزد بعضى معنى آنکه: کراهت داشتيم اينکه هلاک کند و بکشد پدر و مادر را به جهت طغيان و کفرش.