تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلاَّ عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ «21»
بعد از آن به جهت مبالغه مى‌فرمايد:
وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ: و نيست هيچ چيز از مکونات. إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ: مگر آنکه در تحت فرمان ما است خزينه‌هاى آن. آيه شريفه ضرب المثل است براى اقتدار سبحانى، چه تشبيه فرموده مقدورات غير متناهيه خود را به اشياء مخزونه که در اخراج آن محتاج به زحمت و کلفت نيست، و معنى آنکه: ما قادريم بر ايجاد همه مکونات، و از جمله آن چيزى است که شما به آن محتاجيد از امتعه و اطعمه و البسه.
وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ: و فرو نمى‌فرستيم مگر به اندازه دانسته شده که نه کم از آن شايد و نه زياده بر آن بايد، يعنى به ارتفاع قدرت کامله الهى، چه تخصيص بعضى از آن در بعض اوقات و حالات، ناچار است آن را از مخصصى که حکيم و قدير و عليم باشد. در مجمع- نزد بعضى مراد به شى‌ء باران است که نباتات از آن روئيده شود، زيرا باران مخزون است نزد سبحانى و نازل
جلد 7 - صفحه 95
نفرمايد مگر بقدر احتياج نباتات. مفسرين بر آنند که استعاره فرموده خزائن را براى قدرت خود بر ايجاد اشياء، و تعبير نموده به انزال به سبب آن که انزال در معنى اعطا است، يعنى همه چيز نزد حق تعالى، و ايجاد آن نمى‌کند و اعطاى آن نفرمايد مگر به حسب مصلحت و حاجت.