تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ وَ نَحْنُ الْوارِثُونَ «23» «1» جلد 2، صفحه 239. «2» منهج الصادقين، جلد 5، صفحه 158، نقل از تأويلات نموده است. جلد 7 - صفحه 97 وَ إِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ‌: و بدرستى که ما زنده مى‌گردانيم اجساد قابله را به ايجاد حيات، و مى‌ميرانيم اجسام حيّه را به ازاله حيات از آن، در بحر الحقايق گفته‌ «1»: احياى قلوب اوليا کنيم به انوار لمعات جمال، و اماتت نفوس ايشان نمائيم به سطوات جلال. وَ نَحْنُ الْوارِثُونَ‌: و ما وارثانيم، يعنى باقى بعد از افناى خلايق، چه ميراث چيزى را گويند که بعد از مردن کسى به ديگرى رسد، پس همه در معرض فنااند، و حق سبحانه و تعالى موصوف است به بقا. تبصره: حق سبحانه در اين آيه شريفه به چهار تأکيد اخبار فرمايد: به اينکه احيا و اماته تمامى موجودات در تحت اراده و قدرت او است و هيچکس را در آن اختيارى نيست، و چون در آيات سابقه ذکر نعم را فرمود، به اين آيه آگاه نمود به اينکه خلق نفرموده اين نعم را براى بقا، بلکه به جهت آنکه طريقى باشد به نعم باقيه آخرت، و همه فانى، و وارث آنها ذات باقى حق جلّ جلاله است.