اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِن‌َّ عَلَيک‌َ اللَّعنَةَ إِلي يَوم‌ِ الدِّين‌ِ (35)
(و محققا بر تو لعنة است تا روز جزا) لعن مقابل صلوات است صلوات شمول و قرب برحمت است و لعن منع و بعد از رحمت و صلوات و لعن دائر مدار ايمان و کفر و دوستي دين و عداوت آن است، چنانچه در حق مؤمنين صابرين ميفرمايد:
أُولئِک‌َ عَلَيهِم صَلَوات‌ٌ مِن رَبِّهِم وَ رَحمَةٌ وَ أُولئِک‌َ هُم‌ُ المُهتَدُون‌َ بقره آيه 152
جلد 12 - صفحه 36
152 و لعن خصوص کفار و معاندين دين است.
إِن‌َّ الَّذِين‌َ کَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُم کُفّارٌ أُولئِک‌َ عَلَيهِم لَعنَةُ اللّه‌ِ وَ المَلائِکَةِ وَ النّاس‌ِ أَجمَعِين‌َ بقره آيه 156.
و يکي از لوازم ايمان دوست داشتن دوستان خدا و دشمن داشتن دشمنان خدا حتي در خبر دارد از حضرت صادق عليه السلام سؤال کردند.
(هل الحب و البغض من الإيمان).
حضرت فرمود
(هل الإيمان الّا الحب و البغض).
و در مقام خود گفته‌ايم که نفس حب و بغض امر قلبيست و جزء عقائد و إيمان است و اظهار حب و بغض امر جوارحيست و جزء فروع است که تعبير بتولّي و تبرّي ميکنند و در زيارت جامعه دارد
(من احبّکم فقد احب اللّه و من ابغضکم فقد ابغض اللّه).