اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا لا تَوجَل إِنّا نُبَشِّرُک‌َ بِغُلام‌ٍ عَلِيم‌ٍ (53)
گفتند ملائکه مترس ما بشارت ميدهيم ترا بفرزند دانشمند از آيات شريفه استفاده ميشود که از براي ابراهيم در سن پيري در بشارت آمد يکي در مورد اسماعيل از هاجر، چنانچه در سوره و الصافات ميفرمايد:
فَبَشَّرناه‌ُ بِغُلام‌ٍ حَلِيم‌ٍ آيه 99.
و در اينکه آيه بشارت باسحق از ساره و در سوره ابراهيم از قول او ميفرمايد:
الحَمدُ لِلّه‌ِ الَّذِي وَهَب‌َ لِي عَلَي الکِبَرِ إِسماعِيل‌َ وَ إِسحاق‌َ آيه 42.
و اختلاف است بين يهود و مسلمين که ذبيح اسمعيل بود، يا اسحق فقط در اينکه آيه اسحق را بصفت عليم ياد فرموده و در آن آيه اسمعيل را بصفت حليم، و علم با حلم توأم است، در اخبار دارد علم معه حلم هر يک بدون ديگري نتيجه بخش نيست، زيرا جهّال البته با أهل علم مخالف هستند و إهانت و بي‌اعتنائيها ميکنند اگر عالم حلم نداشته باشد مفاسد زيادي مترتب ميشود و اخبار بسيار در مدح اينکه دو صفت داريم در آيه شريفه دارد.
فَبِما رَحمَةٍ مِن‌َ اللّه‌ِ لِنت‌َ لَهُم وَ لَو کُنت‌َ فَظًّا غَلِيظَ القَلب‌ِ لَانفَضُّوا مِن حَولِک‌َ آل عمران آيه 159.
51