تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ تَعالى عَمَّا يُشْرِکُونَ «3»
بعد از آن دليل بر وحدانيت ذات احديت را بيان فرمايد:
خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ: بيافريد خداوند عزّ و جلّ آسمان و زمين را.
بِالْحَقِ: به حکمت درست و غرض صحيح، يعنى ايجاد آنها فرمود بر مقدار و شکل و اوضاع و صفات مختلفه که تقدير آن مختص است به حکمت بالغه سبحانى، زيرا اختصاص هر يک از آسمان و زمين به هيئت و صفات و آثار خاصه‌اى که محير العقول است، هرآينه برهانى باشد بر مدبر عليم و مقدّر حکيم.
تَعالى عَمَّا يُشْرِکُونَ: برتر و بالاتر است ذات حضرت سبحان از آنچه شريک مى‌گيريد براى او از چيزهائى که در وجود و بقا محتاجند، و حق تعالى موجد اصول و فروع موجودات، و بقاء آنها به يد قدرت الهى است، و اگر ذات سبحانى را شريکى بود، هرآينه قادر مى‌بود بر ايجاد آن، پس تمانع لازم مى‌آمد، و آن به برهان عقلى باطل، پس ثبوت شريک، ممتنع خواهد بود.