اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ تَحمِل‌ُ أَثقالَکُم إِلي بَلَدٍ لَم تَکُونُوا بالِغِيه‌ِ إِلاّ بِشِق‌ِّ الأَنفُس‌ِ إِن‌َّ رَبَّکُم لَرَؤُف‌ٌ رَحِيم‌ٌ «7»
جلد 12 - صفحه 86
و حمل ميکند بارهاي سنگين شما را از اينکه شهر بشهر ديگري که نبوديد شما بتوانيد حمل کنيد مگر بسختي نفوس خود وَ تَحمِل‌ُ مراد شتر است که ناقه ميگويند:
اثقالکم که گفتند شتر شصت من بار ميبرد که ساير حيوانات مثل اسب و قاطر و حمار نميتوانند که سيصد و شصت کيلو است و قبل از گاري و ماشين و طياره منحصر بود مال التجارة بحمل بر شتر بلي در دريا با کشتي ميبردند الي بلد بقرينه الي در تقدير من بلد هست يعني من بلد الي بلد لَم تَکُونُوا بالِغِيه‌ِ انسان هر چه قدرت داشته باشد مثل حمال ده من بار نميتواند يک فرسخ ببرد و مثل حمار و استر و يابو بزحمت زيادي مي‌برند که هر چند فرسخي بايد استراحت کنند يا تبديل شوند چنانچه در اسبهاي گاري بر سه فرسخي مال بند داشتند که مفاد إِلّا بِشِق‌ِّ الأَنفُس‌ِ است که بسيار مشقت داشت.
إِن‌َّ رَبَّکُم لَرَؤُف‌ٌ رَحِيم‌ٌ خداوندي که شما را تربيت کرد از نطفه چه مراحلي و منازلي طي کرديد تا بحد کمال رسيديد و معاش زندگاني شما را تأمين فرمود و وسائل استفادات شما را در دسترس شما قرار داد تماما از روي رأفت و مهرباني و ترحم و تفضل بوده طلبي از او نداشتيد و استحقاقي در شما نبود، چنانچه فرداي قيامت هم آنچه از مثوبات و درجات عاليه عنايت فرمايد از روي تفضل است بلي قابليت محل شرط است و در آخرت فقط ايمانست که قابليت دارد ولي در دنيا حيات است که هر ذي روحي ما دام الحيوة قابليت دارد مگر آنکه بواسطه کفر و فسق مستحق بلا باشد، چنانچه در آخرت مستحق عذاب ميشود.