تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُنْبِتُ لَکُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَ الزَّيْتُونَ وَ النَّخِيلَ وَ الْأَعْنابَ وَ مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ «11»
جلد 7 - صفحه 170
يُنْبِتُ لَکُمْ بِهِ الزَّرْعَ: مىروياند خداى تعالى براى شما به آن باران، کشت را. وَ الزَّيْتُونَ وَ النَّخِيلَ وَ الْأَعْنابَ: و درخت زيتون و خرما و تاکهاى انگور را براى استفاده شما. وَ مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ: و از هر ميوه که در زمين ممکن باشد، زيرا همه ميوهها در زمين موجود نباشد مگر در بهشت که تمام انواع و اقسام ميوهجات که نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه به قلب بشرى خطور کرده، به قدرت کامله حق موجود شود. إِنَّ فِي ذلِکَ: بدرستى که نزول باران و روئيدن حبوب و اشجار و نباتات، لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ: هرآينه دليلى است روشن بر قدرت و حکمت الهى براى گروهى که تفکر و تأمل نمايند.
تنبيه: آيات بينات قدرت آفريدگار را نتوان شماره نمود در يک فرد از يک صنف از يک نوع. تأمل نما در اندک وقتى از فصل بهار، به تدبير خالق منان، صفحه زمين را از گل و ريحان و شکوفه و شقايق نعمان پر گرداند، درختان باردار انواع لطايف بىشمار مانند مهماندار هر ميوهاى را در وقتش مهيا، در صحن باغ شاخههاى گل طبقهاى نسرين و ياسمين هويدا، هر يک را بوئى و طعمى و خاصيتى و منفعتى؛ اگر عقل دارى چرا ميزبان را نشناسى، و اگر هشيارى چرا اصناف اين الطاف را نمىفهمى و شکر ولى نعمت خود را نمىگزارى. اين همه اطعمه لذيذه و ميوههاى مختلفه و رياحين پرفايده در بستانها مرتب و مزين ساخته و تو منکر احسان حضرت سبحان، و بجاى شکران، کفران مىورزى، و حال آنکه براى شناسائى خداوند، برگ درختى کافى است.