تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنْ تَحْرِصْ عَلى‌ هُداهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ يُضِلُّ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ (37) إِنْ تَحْرِصْ عَلى‌ هُداهُمْ‌: اگرچه حريصى بر هدايت ايشان که ايمان آورند به تو، و هر چند کوشش کنى، فَإِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ يُضِلُ‌: پس بدرستى که خداى تعالى هدايت نفرمايد به قهر و جبر هر که را که به سوء اختيار گمراه شود و در کفر مصر گردد. آيه شريفه در مقام تسليه خاطر مبارک حضرت پيغمبر است در دعوت آنانکه منهمک شدند در کفر و رستگار نشوند به اجابت حق، زيرا با عناد و لجاج‌ «1» خطبه قاصعه 234، نهج البلاغه فيض. جلد 7 - صفحه 202 دعوت نتيجه نخواهد داشت. و اشاره به اينکه ايمان نياوردن آنها نه از جهت تقصير آن سرور است در تبليغ يا قصور آيات و شواهد، بلکه اتمام حجت کاملا شده، و لکن ايشان ابدا التفات نکنند و بر انکار باقى باشند. پس چنين اشخاص اصلا ايمان نخواهند آورد، هر قدر سعى کنى. وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ‌: و نيست براى ايشان هيچ يارى کننده‌اى که يارى کند و نجات دهد آنها را از عذاب.