تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ (98) «1» تفسير برهان جلد 2، صفحه 383. جلد 7 - صفحه 280 بعد از امر به طاعات مى‌فرمايد به استعاذه از شيطان به جهت تحذير از او: فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ‌: پس هرگاه اراده دارى که بخوانى قرآن را اى پيغمبر. فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ‌: پس پناه ببر به خدا از شر شيطان رانده شده، يعنى بگو (اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم) علماى اماميه و جمهور عامه برآنند که استعاذه پيش از قرائت باشد. تنبيه: در کنز العرفان گويد «1»: در اين مقام چند فايده است 1- حقيقت خطاب به پيغمبر، و امت در تحت آن داخلند به جهت تأسى. 2- ابن مسعود نقل نموده که: من قرائت ميکردم بر پيغمبر گفتم (اعوذ باللّه السّميع العليم من الشّيطان الرّجيم) فرمود بگو (اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم) اين طور خواند بر من جبرئيل از قلم از لوح محفوظ و لفظ قرآن موافق اين است. و بعضى به طريق اول قرائت کرده و اصحّ دوّم، و هر دو جايز باشد. 3- علما اکثر بر آنند اينجا امر براى استحباب و نزد بعضى وجوب و اول اقوى باشد به جهت اصالت برائت. 4- آهسته خواندن اگرچه نماز جهريه باشد اجماعا 5- محل آن نزد ما رکعت اول است نه غير آن، و فعل پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و ائمه هدى عليهم السّلام دال است بر اين، و غير ما گفته‌اند هر رکعت مستحب است. 6- آنکه از مستحبات قرائت است نه نماز. و تفسير استعاذه در اول سوره فاتحه مذکور شده.