تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ إِنَّ رَبَّکَ لَيَحْکُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما کانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ (124)
إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ: جز اين نيست که قرار داده شد و واجب گرديد تعظيم روز شنبه. عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ: بر آنانکه اختلاف کردند در آن، و تعظيم شنبه آن بود که تعطيل کار نموده مشغول عبادت شوند. در زاد المسير: «1» موسى عليه السّلام يکى را ديد روز شنبه متاعى برداشته مى‌برد. امر نمود گردنش را زده، و تنش را بجائى انداختند. چهل روز مرغان از آن مى‌خوردند. وَ إِنَّ رَبَّکَ لَيَحْکُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ: و بدرستى که پروردگار تو هرآينه حکم فرمايد ميان ايشان روز قيامت. فِيما کانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ: در آنچه بودند که در آن اختلاف مى‌کردند، و مجازات دهد هر گروهى را به آنچه مستحقند.
شيخ طوسى قدس الله سره در تبيان از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده که: حق تعالى عبادت روز جمعه را فرض نموده بر جمعى که پيش از ما بودند، و ايشان اختلاف کردند؛ و خداى، ما را بدان راه نمود و ما را توفيق ارزانى فرمود تا به آن مواظبت نموديم. (فلنا اليوم و لليهود غدا و للنّصارى بعد غد).