تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَرْسِلْهُ مَعَنا غَداً يَرْتَعْ وَ يَلْعَبْ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ «12»
أَرْسِلْهُ مَعَنا غَداً: بفرست او را با ما فردا به جانب صحرا. يَرْتَعْ وَ يَلْعَبْ: تا در وسعت و فراخى معيشت سبزيها و ميوه‌ها خورد و بازى نمايد به تير انداختن و شترسوارى. در مجمع روايت شده تمام بازيها حرام است، مگر سه قسم آن:
بازى کردن مرد به تيراندازى و اسب‌دوانى و با عيال خود. «1» وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ:
«1» مجمع البيان، جلد 3، صفحه 215.
جلد 6 - صفحه 180
و به درستى که ما مر يوسف را نگهدارانيم از مکاره يا از درندگان و جانوران نزد بعض مفسرين انداختن يوسف عليه السّلام در چاه به سن هفت سالگى و رسيدن به پدرش به هشتاد سالگى، و مدت مکث بعد از اجتماع بيست و سه سال و فوت او در صد و بيست سال بود. بنا به قولى وقوع در چاه به نه سالگى يا ده يا دوازده سالى و رسيدن به پدر در چهل سالى بوده.