تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَاسْتَجابَ لَهُ رَبُّهُ فَصَرَفَ عَنْهُ کَيْدَهُنَّ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (34)
فَاسْتَجابَ لَهُ رَبُّهُ: پس اجابت فرمود دعاى يوسف را پروردگارش.
فَصَرَفَ عَنْهُ کَيْدَهُنَ: پس گردانيد و بازداشت از يوسف مکر ايشان را به قوت عصمت. إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ: بتحقيق خداى تعالى شنوا است مر دعاى کسى را که به درگاه او پناه برد، دانا است به آنچه مصلحت دارد از اجابت يا مفسده دارد. چون زنان از يوسف نااميد شدند، در صدد حيله و مکر برآمدند، زليخا
جلد 6 - صفحه 216
را گفتند: صلاح آنست که چند روزى او را در زندان کنى شايد به سبب رياضت رام گشته قدر راحت و نعمت را دانسته، سر تسليم بر خط فرمان تو نهد.
زليخا اين سخن را قبول کرد، نزد عزيز آمده بناى وسوسه را گذاشت که من از اين غلام عبرى بدنام گشته و طبع مرا از خدمت او نفرتى پديد آمده، صلاح آنست که او را به قيد بند و زنجير در زندان افکنى تا مردم گمان کنند گناهکار است و من از ملامت باز رهم. عزيز فريب او را خورده حکم کرد به زندانش بردند.