اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَاستَجاب‌َ لَه‌ُ رَبُّه‌ُ فَصَرَف‌َ عَنه‌ُ کَيدَهُن‌َّ إِنَّه‌ُ هُوَ السَّمِيع‌ُ العَلِيم‌ُ (34)
پس قبول اجابت فرمود از براي او پروردگارش پس صرف فرمود از او کيد آنها را بدرستي که خداوند او سميع الدعا است و دانا بطرق رفع آنها است بعض مفسرين اشکال کردند که حضرت يوسف که ميدانست خداوند او را حفظ ميفرمايد و کيد آنها را دفع ميکند پس براي چه دعا کرد، سپس جواب دادند که ممکن است مصلحت اينکه باشد که پس از دعا صرف شود لکن اشکال و جواب هر دو مخدوش است البته ميدانست که خدا او را حفظ ميفرمايد ولي دعاء
جلد 11 - صفحه 191
يوسف اينکه بود که قلوب آنها را تصرف کند و آنها منصرف شوند خداوند هم دعاء او را مستجاب فرمود فَاستَجاب‌َ لَه‌ُ رَبُّه‌ُ به اينکه آنها بکلي مأيوس شدند و هر چه کيد داشتند بکار زدند و اثر نکرد نااميد شدند و ديگر تعقيب نکردند و او از فشار آنها آسوده شد و لذا زليخا بعد از يأس در مقام برآمد که او را زنداني کند فَصَرَف‌َ عَنه‌ُ کَيدَهُن‌َّ که همان حالت يأس آنها باشد إِنَّه‌ُ هُوَ السَّمِيع‌ُ نه بمعني سمع که بمعني علم بمسموعات باشد بلکه بمعني اجابت است يعني اثر بر دعاء او بار فرمود که يکي از اسامي او سميع الدعاء است و بهمين معني است سمع اللّه لمن حمده مي‌گويي فلاني حرف شنواست العليم طريق اجابت هم ميداند که تصرف در قلوب آنها کند.