1- مردم را با محبّت و عاطفه، صدا بزنيد. «يا صاحِبَيِ»
2- انسان در برابر هم نشينان خود نيز مسئول است. «يا صاحِبَيِ السِّجْنِ»*
3- از مکان‌ها وزمان‌هاى حسّاس براى تبليغ استفاده کنيد. يا صاحِبَيِ السِّجْنِ أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ ... (يوسف در زندان همين که مى‌بيند به تعبير خواب او نياز دارند، فرصت را غنيمت شمرده و تبليغ مى‌کند.)
4- پرسش و مقايسه، يکى از راه‌هاى ارشاد و هدايت است. أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ ...
5- اعتقاد به توحيد اساس ايمان است. (يوسف سرآغاز دعوت خود را توحيد قرار داد) أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ ...*
6- خدايان متعدّد، عامل تفرقه و پراکندگى، و خداى واحد عامل يگانگى است.
أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ ...*
7- فطرت بشر از تفرقه و تشتّت بيزار است و يوسف از همين امر براى اثبات توحيد بهره گرفته است. أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ ...*
8- وحدت و يگانگى، عامل قدرت و غلبه است. «الْواحِدُ الْقَهَّارُ»*
«1». يونس، 35.
«2». انعام، 164.
«3». نمل، 59.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 208