تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ ما خَطْبُکُنَّ إِذْ راوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ ما عَلِمْنا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قالَتِ امْرَأَةُ الْعَزِيزِ الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا راوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ (51)
چون رسول باز آمد و پيغام و فرمان يوسف را به ملک رسانيد، ملک امر نمود تا آن زنان را جمع و زليخا را نيز بياوردند پس از جهت تحقيق اين امر:
قالَ ما خَطْبُکُنَ: گفت بديشان چه بود حال و کار شما. إِذْ راوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ: وقتى که طلب کرديد يوسف عليه السّلام را از نفس او، يعنى مقصد خود را از او مى‌خواستيد و مراوده مى‌نموديد. قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ: ايشان در جواب گفتند: پاک و منزه است ذات الهى از آنکه عاجز باشد از آفريدن مردى پاکيزه مانند يوسف. اين تعجب است از قدرت سبحانى بر خلق عفيفى مانند يوسف.
ما عَلِمْنا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ: ندانستيم بر يوسف هيچ بدى را از اندک و بسيار.
حاصل آنکه معاذ اللّه از اين امر، و ندانيم بر يوسف بدى و خيانتى و ابدا بجا نياورده آنچه نسبت بدو دهند و اعتراف نمودند به پاکدامنى يوسف و اينکه به ظلم محبوس شده. چون زليخا ديد جز راستى فايده‌اى ندارد، او نيز به پاکى و پاکدامنى يوسف اقرار کرد. قالَتِ امْرَأَةُ الْعَزِيزِ: گفت زليخا زن عزيز. الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُ: اکنون ثابت و مستقر و پيدا و هويدا گشت آنچه درست و راست است و مميز شد حق از باطل. أَنَا راوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ: من مراوده نمودم يوسف را از نفس او، و از او مراد خود خواستم. وَ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ: و بدرستى که يوسف از راستگويان است.
اين اعتراف زليخا و شهادت او به صدق يوسف، هر آينه کذب قول او را ثابت کند در آنجا که به عزيز گفت «ما جزاء من اراد باهلک سوء» و ايضا صدق يوسف را گواه است آنجا که گفت «هى راودتنى عن نفسى» و در اين آيات بينات
جلد 6 - صفحه 235
دلائل محکمى است بر عصمت حضرت يوسف عليه السّلام و برائت ساحت او از بدى و فحشاء به شهادت مدعيان. و پس از کشف قضيه، ملک ريان پيغام داد براى يوسف که زنان به گناه خود و پاکى شما اقرار نمودند، بيرون بيا تا به حضور تو ايشان را عقوبت کنم. يوسف عليه السّلام به رسول پيغام داد که غرض من عقوبت ايشان نبود.