در «لسان العرب» آمده: هرگاه انسان کسى را محرم اسرار خود قرار دهد و در امور خويش او را مداخله دهد، گفته مىشود: «أَسْتَخْلِصْهُ».
يوسف عليه السلام وقتى از زندان آزاد مىشود بر در زندان جملاتى چند مىنويسد که سيماى زندان در آن جملات ترسيم شده است: «هذا قبور الاحياء، بيت الاحزان، تجربة الاصدقاء و شماتة الاعداء» يعنى؛ زندان گورستان زندگان، خانه غمها، محل آزمودن دوستان وشماتت دشمنان است. «1»
پادشاه وقتى پى به صداقت و امانت يوسف مىبرد و در او خيانتى نمىيابد، او را براى خود برمىگزيند. اگر خداوند از بنده خيانت نبيند چه خواهد کرد!؟ حتماً او را براى خود بر خواهد گزيد که قرآن دربارهى پيامبران چنين تعبيرى دارد: «وَ أَنَا اخْتَرْتُکَ فَاسْتَمِعْ لِما يُوحى» «2»، «وَ اصْطَنَعْتُکَ لِنَفْسِي» «3»
پادشاه با «لَدَيْنا» اعلام کرد که يوسف در حکومت ما جايگاه دارد نه تنها در دل من، پس همه مسئولين بايد از او اطاعت کنند.
قدرت داشتن و امين بودن در کنار هم ارزشمند است، زيرا اگر امين باشد ولى امکانات نداشته باشد، قدرت انجام کارى را ندارد واگر مکين باشد امّا امين نباشد، حيف و ميل بيتالمال مىکند.
چنانکه حضرت على عليه السلام خطاب به مالک اشتر استاندار خود مىفرمايد: بعد از شناسايى و
«1». تفسير مجمعالبيان.
«2». طه، 13.
«3». طه، 41.
جلد 4 - صفحه 228
گزينش کارمندان، به آن حقوق مکفى بده. «اسبغ عليهم الارزاق» «1»