در داستان حضرت يوسف، پيراهن او در چند جا مطرح شده است؛
الف: «وَ جاؤُ عَلى قَمِيصِهِ بِدَمٍ کَذِبٍ» برادران، پيراهن يوسف را با خون دروغين آغشته کرده و نزد پدر بردند که گرگ يوسف را خورد.
ب: «قَدَّتْ قَمِيصَهُ مِنْ دُبُرٍ» پيراهن از پشت پاره وسبب کشف جرم و مجرم شد.
ج: «اذْهَبُوا بِقَمِيصِي» پيراهن موجب شفاى يعقوب نابينا مى‌شود.
اگر پيراهنى که جوار يوسف است نابينا را بينا مى‌کند، پس در تبرک به مرقد و صحن و سرا و درب و ديوار و پارچه و هر چيز ديگرى که در جوار اولياى خدا باشد، اميد شفا هست.
تا اينجا مرحله شناسايى يوسف، عذرخواهى از او وعفو وگذشت يوسف و طلب عفو الهى، طى شده است، ولى هنوز نابينايى پدر که از آثار جرم برادران است، وجود دارد. در اين آيه راه حل اين مشکل ارائه مى‌شود.
ضمناً در روايت آمده است که يوسف گفت: کسى پيراهن مرا براى پدر ببرد که پيراهن خونى مرا پيش او برده بود تا همانگونه که پدر را دل آزرده کرده با اين پيراهن دلشاد سازد.
در روايات آمده است: يوسف برادران خود را هر روز و شب سر سفره خود مى‌نشاند و آنها احساس شرمندگى مى‌کردند، به يوسف پيغام دادند که سفره ما جدا باشد، چون چهره تو ما را شرمنده مى‌کند!.
يوسف پاسخ داد: امّا من افتخار مى‌کنم که در کنار شما باشم و با شما غذا بخورم. روزگارى مردم که مرا مى‌ديدند، مى‌گفتند: «سبحان من بلغ عبدا بيع بعشرين درهما ما بلغ» منزّه است خدايى که برده‌ى بيست درهمى را به عزّت رساند. امّا امروز وجود شما براى من عزّت است.
جلد 4 - صفحه 278
حالا مردم مى‌دانند که من برده و بى‌اصل و نسب نبوده‌ام. من برادرانى مثل شما و پدرى همانند يعقوب داشته‌ام، ولى غريب افتاده بودم. «1» (اللَّه‌اکبر از اين فتوّت و جوانمردى)
نقل شده است مرحوم آيت‌اللَّه‌العظمى حاج شيخ عبدالکريم حائرى يزدى که براى معالجه از اراک به سمت تهران حرکت کرده بود، شبى را در قم ماندند. مردم از ايشان تقاضا کردند که حوزه علميه خود را از اراک به قم منتقل کند، چون قم حرم اهل‌بيت عليهم السلام و مدفن حضرت معصومه عليها السلام است. ايشان استخاره کردند و اين آيه آمد: «وَ أْتُونِي بِأَهْلِکُمْ أَجْمَعِينَ»