تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِيرُ أَلْقاهُ عَلى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيراً قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (96)
فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِيرُ: پس چون بشير آمد يهودا يا مالک زعر. أَلْقاهُ عَلى وَجْهِهِ: بينداخت پيراهن يوسف عليه السّلام را بر روى يعقوب عليه السلام.
فَارْتَدَّ بَصِيراً: پس قوت يافت بينائى او بعد از ضعفش و جوانى او بعد از پيرى و سرور او بعد از حزنش. جاء البشير مبشّرا بقدومه. فملئت من قول البشير سرورا، فکانّنى يعقوب من فرح به. اذا عاد من شمّ القميص بصيرا. و اللّه لو قنع البشير بمهجتى اعطيته و رأيت ذاک يسيرا: و به بشير فرمود: ندانم چه جزا دهم تو را و آنگاه در حق او دعا نمود: هوّن اللّه عليک سکرات الموت. «1» پس متوجه فرزندان شده: قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ: گفت يعقوب عليه السّلام آيا نگفتم شما را. إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ: من داناترم از جانب خداى تعالى آنچه را که شما نمى‌دانيد در اينکه خواب يوسف صادق، و تحقّق يابد و کشف شدائد از انبياى خود فرمايد به صبر، و شما اين را نمى‌دانستيد. يا آنکه
«1» تفسير ابو الفتوح ج 6 ص 439.
جلد 6 - صفحه 293
خداى تعالى، دانا فرموده بود يعقوب را به حيات يوسف، و لکن مکانش را اعلام ننمود.
نقل شده که «1» يعقوب از بشير سؤال نمود حال يوسف عليه السّلام را. گفت:
پادشاه مصر است. پرسيد: با پادشاهى چه کند و بر چه دينى باشد. گفت: دين اسلام. يعقوب عليه السّلام گفت: الان نعمت تمام گرديد. از اينجا معلوم شود که گوهر گرانبهاى ديانت اسلاميه، اهم تمام مقاصد انبياى عظام و منظور نظر آنان بوده.