اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ فَأَمِنُوا أَن تَأتِيَهُم غاشِيَةٌ مِن عَذاب‌ِ اللّه‌ِ أَو تَأتِيَهُم‌ُ السّاعَةُ بَغتَةً وَ هُم لا يَشعُرُون‌َ (107)
آيا پس اينکه کفار و مشرکين و اهل ضلال ايمن هستند اينکه بيايد آنها را عذابي از جانب خداوند که فرو گيرد تمام آنها را يا بيايد آنها را قيامت بناگاهي و آنها هيچ متوجه نباشند و ملتفت نشوند.
أَ فَأَمِنُوا يکي از معاصي کبار امن من مکر اللّه است چنانچه يأس من روح اللّه هم گناه بزرگي است أَن تَأتِيَهُم عذاب دنيوي اثر طغيان و سرکشي مثل غرق، خسف، صيحه، صاعقه، امطار حجاره و امراض مثل وباء، طاعون.
زلزله، ريح که بسيار اتفاق افتاده.
غاشية از غشاء بمعني احاطه که تمام اطراف را بگيرد و مستور کند چون عذاب الهي دو قسم است خصوصي و عمومي در اثر معاصي هر کسي باندازه استحقاق مبتلا ميشود اينکه خصوصيت بر شخص عاصي است و اما اگر معاصي شايع شد و عموميت پيدا کرد و رواج گرفت عذاب هم عموميت پيدا ميکند سرتاسر را فرو ميگيرد و يک مرتبه تمام را هلاک ميکند مثل غشاوت بصر که تمام نور او را ميگيرد و مثل شب که تمام نور روز را از بين ميبرد يُغشِي اللَّيل‌َ النَّهارَ مِن عَذاب‌ِ اللّه‌ِ عذاب عالم گير که يک مرتبه تمام را هلاک کند و از آيات بسيار استفاده ميشود که اهل ايمان را خداوند نجات ميدهد و ما بقي را هلاک ميکند مگر اينکه آنها هم مقصر باشند در مداهنه با اهل معاصي و ترک امر بمعروف و نهي از منکر مثل قوم شعيب که در خبر دارد صد هزار بودند چهل هزار اشرار بقيه ابرار تمام هلاک شدند راوي سؤال کرد گفت (هذا للاشرار فما بال الأبرار) حضرت فرمود از جهت مداهنه با آنها و ترک امر بمعروف و نهي از منکر
جلد 11 - صفحه 291
أَو تَأتِيَهُم‌ُ السّاعَةُ بَغتَةً که دارد ميفرمايد وَ ما أَمرُ السّاعَةِ إِلّا کَلَمح‌ِ البَصَرِ أَو هُوَ أَقرَب‌ُ نحل آيه 79 آني الحصول است.
وَ هُم لا يَشعُرُون‌َ بمجرد نفخ صور اول تمام روحها از قالب تهي ميشود و دوم تمام قيام ميکنند چنانچه ميفرمايد وَ نُفِخ‌َ فِي الصُّورِ فَصَعِق‌َ مَن فِي السَّماوات‌ِ وَ مَن فِي الأَرض‌ِ إِلّا مَن شاءَ اللّه‌ُ ثُم‌َّ نُفِخ‌َ فِيه‌ِ أُخري فَإِذا هُم قِيام‌ٌ يَنظُرُون‌َ زمر آيه 68 و در خبر است که مردم در بازار مشغول کار هستند که يک مرتبه صور دميده ميشود و تمام ميميرند.