تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلاَّ لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ (104)
وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ: و تأخير نمىداريم آن روز را مگر براى گذشتن مدت معين مقدر نزد ما براى تکليف بندگان، يعنى تا آن مدت که حکمت ما مقتضى آن است منقضى نشود، قيامت قائم نگردد.
جلد 6 - صفحه 139