1- براى ازدواج، نبايد سراغ زنان شوهردار رفت. «وَ الْمُحْصَناتُ»
2- زنان اسير در جنگ با کفّار، نبايد بىسرپرست بمانند، يا به کفّار برگردانده شوند، بلکه به عنوان همسر يا کنيز، با مسلمانان رابطهى شرعى داشته باشند.
«إِلَّا ما مَلَکَتْ أَيْمانُکُمْ»
3- حرام بودن ازدواج با محارم و زنان شوهر دار و جمع ميان دوخواهر، از احکام ثابت، قطعى و تغيرناپذير الهى است. حُرِّمَتْ ... کِتابَ اللَّهِ عَلَيْکُمْ
جلد 2 - صفحه 47
4- صرف بودجه در مسير بىعفّتى و فحشا، حرام است. تَبْتَغُوا بِأَمْوالِکُمْ ... غَيْرَ مُسافِحِينَ
5- ازدواج موقّت، شرعى است و مهريه زن بايد پرداخت شود. فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ ... فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَ
6- در مهريه، رضايت طرفين شرط است. «فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ»
7- بعد از پايان مدّت در ازدواج موقّت، مىتوان مدّت يا مهريه را با رضايت طرفين تمديد و اضافه کرد. «لا جُناحَ عَلَيْکُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ»
8- ازدواج موقّت و احکام و قوانين ازدواج، برخاسته از علم و حکمت خداوند است. «عَلِيماً حَکِيماً»
9- علم وحکمت دو شرط لازم براى قانونگذار است. کِتابَ اللَّهِ ... عَلِيماً حَکِيماً
جلد 2 - صفحه 48
جزء «5»