آیه ۲۴ سوره نساء

سوره نساء(النساء)، آیه ۲۴ · جزء ۵ · صفحه ۸۲

وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاءِ إِلَّا مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاءَ ذَٰلِكُمْ أَن تَبْتَغُوا بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا

و زنان شوهردار (بر شما حرام است؛) مگر آنها را که (از راه اسارت) مالک شده‌اید؛ (زیرا اسارت آنها در حکم طلاق است؛) اینها احکامی است که خداوند بر شما مقرّر داشته است. اما زنان دیگر غیر از اینها (که گفته شد)، برای شما حلال است که با اموال خود، آنان را اختیار کنید؛ در حالی که پاکدامن باشید و از زنا، خودداری نمایید. و زنانی را که متعه [= ازدواج موقت‌] می‌کنید، واجب است مهر آنها را بپردازید. و گناهی بر شما نیست در آنچه بعد از تعیین مهر، با یکدیگر توافق کرده‌اید. (بعداً می‌توانید با توافق، آن را کم یا زیاد کنید.) خداوند، دانا و حکیم است.

معنی کلمات و عبارات
«مُحْصَنَات»: زنان شوهردار. «مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ»: زنان کافرانی که در جنگ دینی بدون شوهرانشان اسیر می‌شوند و حامله نمی‌باشند. امّا اگر با شوهرانشان اسیر شوند، در حباله نکاح ایشان می‌مانند. «کِتَابَ اللهِ»: مفعول مطلق فعل محذوفی است و تقدیر چنین است: کَتَبَ اللهُ عَلَیْکُمْ تَحْریمَ هذِهِ الْمُحَرَّمَاتِ الْمَذْکُورَاتِ کِتاباً، وَ فَرَضَهُ فَرِیضَةً. اضافه مصدر به فاعل خود است. برخی (کِتابَ) را مفعولٌ‌به فعل محذوفی مانند (إِلْزَمُوا) می‌دانند؛ یعنی: إِلْزَمُوا کِتَابَ اللهِ. «أَن تَبْتَغُوا»: تا جویا شوید. مفعولٌ‌له است. «مُحْصِنِینَ»: طالبان پاکدامنی و عفّت خود و همسرانشان. حال ضمیر (و) در فعل (تَبْتَغُوا) است. «غَیْرَ مُسَافِحِینَ»: دوری جویندگان از زنا. حال دوم ضمیر (و) است. «مَا اسْتَمْتَعْتُمْ»: زنانی که از آنان کام گرفتید. «أُجُور»: جمع اجر، مراد مهریّه است. «فَرِیضَةً»: واجب. حال است. «جُنَاح»: گناه.
نزول

سال ۲۰ بعثت(دوره مدنی) · این آیه همچون دیگر آیات سوره نساء در مدینه بر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. بازپخش وحی در این سال

شأن نزول

«شیخ طوسى» گوید: بعضى به استناد و استدلال به خبر ابوسعيد الخدرى گويند: اين آية درباره اسراى اوطاس نازل گرديده است. ولى عده اى اين خبر را ضعيف شمرده و گويند اسراى اوطاس بت‌پرست بودند، سپس مسلمان گرديدند. محمد بن يعقوب کلينى بعد از چند واسطه از سهل بن زياد و نيز على بن ابراهيم بعد از سه واسطه از ابوبصير روايت کنند که از امام باقر|امام محمدباقر عليه‌السلام درباره متعه سؤال شد. فرمود: آيه «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ» درباره آن نازل شده است و نيز کلينى از على بن ابراهيم و او بعد از سه واسطه از امام صادق علیه‌السلام نقل کرده که اين آيه درباره متعه نازل گرديده است و باز هم کلينى از على بن ابراهيم و او بعد از سه واسطه از زرارة روايت کند که عبدالله بن عمير الليثى نزد امام باقر عليه‌السلام آمد و راجع به متعه زنان سؤال کرد. امام فرمود: خداوند آن را در کتاب خود و بر زبان رسول خويش حلال فرموده، بنابراين تا روز قيامت حلال خواهد بود. سپس عبدالله به امام عليه‌السلام عرض کرد يا اباجعفر شما چنين مى فرمائيد، در صورتى که عمر بن الخطاب آن را حرام کرده و مردم را از اين عمل بازداشته است و من به خدا پناه مى برم از عملى که شما آن را حلال شمرده در حالتى که عمر بن الخطاب آن را حرام نموده است. امام فرمود: تو بر قول صاحب خودت باش ولى من بر قول رسول خدا صلی الله علیه و آله خواهم بود و نيز بدان که قول پيامبر حق بوده و قول صاحب تو باطل مى باشد، و نيز باز هم کلينى بعد از سه واسطه از ابان بن عثمان او از ابومريم او از امام صادق عليه‌السلام نقل کند که فرمود: متعه از امورى است که خداوند آن را در قرآن نازل فرموده و بر لسان رسول خويش جارى ساخته است. و نيز کلينى از على بن ابراهيم و او بعد از چهار واسطه از عبدالرحمن بن ابى عبدالله نقل کند که گويد: از ابوحنيفه شنيدم که گفت: از امام صادق عليه‌السلام درباره متعه سؤال کردم. امام فرمود: کدام يک از دو متعه، حج و نساء را سؤال مي‌کنى؟ ابوحنيفه گفت: از متعه زنان سؤال مي‌کنم که آيا چنين متعه اى حقيقت دارد يا خير؟ امام فرمود: مگر قرآن نخوانده اى؟ و به اين آية توجه نکرده اى؟ که فرمايد: «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً». ابوحنيفه گفت: قسم به خدا که تا آن وقت متوجه آن نشده بودم، و نيز عبدالله بن جعفر الحميرى بعد از چند واسطه از بکر بن محمد نقل نمايد که از امام جعفرصادق عليه‌السلام راجع به متعه سؤال کردم، اين آيه را قرائت فرمود. محمد بن مسلم از امام محمدباقر عليه‌السلام نقل و روايت کند که امام فرمود: جابر بن عبدالله از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت کرده و گويد که با پيامبر در جنگ شرکت کرده بوديم و پيامبر متعه را حلال کرد و آن را حرام نشمرد، عبدالله بن عباس هميشه مى گفت، اين مردم راجع به حقيقت آيه متعه کافر مى شوند، در صورتى که رسول خدا صلى الله عليه و آله متعه را حلال شمرده و حرام نفرمود. و نيز ابوبصير از امام باقر عليه‌السلام درباره متعه نقل کرده که فرمود: اين آيه درباره متعه نازل شده و نيز درباره اين قسمت از آيه مزبور «وَلا جُناحَ عَلَيْکُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ» فرمود: چه خوبست که مرد و زن با يکديگر تراضى نموده يعنى هم به اجرت متعه افزوده و هم به مدت آن بيفزايند در صورتى که مدت آن تمام شده باشد و البته اين زن از براى ديگرى حلال نخواهد بود تا اينکه عده وى منقضى شود، عده آن دو حيض است. و نيز باز ابوبصير از امام باقر عليه‌السلام نقل نمايد که راجع به اين آيه فرمود: منظور آن اينست که زنى را براى مدتى به عقد خويش درآورد و سپس بعد از انقضاء مدت آن، دوباره مدت مزبور را تجديد کند. سعد بن عبدالله از قاسم بن الربيع الوراق و نيز محمد بن حسين بن ابى‌الخطاب و محمد بن سنان از صباح يا مناح المداينى او از مفضل بن عمر روايت کند که به امام صادق عليه‌السلام نوشت و امام طى نامه مفصلى که مرقوم داشت راجع به متعه چنين نوشت: هنگامى که مردى بخواهد زنى را بنا به کتاب خدا و سنت رسول او به متعه خويش درآورد، مى تواند با اجرت معين بين خود تراضى به عمل آورند. چنان که خداوند در قرآن فرمايد: «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاجُناحَ عَلَيْکُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ» و اگر خواستند مى توانند مدت آن را تمديد کنند و در صورت تمديد مدت از براى او عده لازم نيست ولى اگر خواست براى ديگرى متعه شود و به متعه ديگرى دربيايد بايد ۴۵ روز عده بگيرد و بين چنين زن و شوهرى ميراث وجود نخواهد داشت و مى توانند تا آخر عمر با اين متعه زندگى کنند و اين متعه تا روز قيامت حلال خواهد بود. از امامين امام باقر|باقر و امام صادق|صادق عليهماالسلام درباره آيه «وَلاجُناحَ عَلَيْکُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ» روايت شده که فرمودند: معنى آن اينست که مرد اجرت متعه را از براى زن زياد کند و زن مدت متعه را از براى مرد زياد نمايد.

طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‌۳، ص ۳. محمدباقر محقق،‌ نمونه بینات در شأن نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین خاصه و عامه، ص ۱۸۹. مسلم و ابوداود و ترمذى و نسائى نيز از ابوسعيد الخدرى نقل كرده اند كه زنان اسراى اوطاس داراى شوهر بودند ما كراهت داشتيم كه آن‌ها را نزد خود بياوريم. از پيامبر سؤال كرديم اين آية نازل گرديد و از آن پس بر ما حلال گشت و نيز طبرانى از ابن عباس روايت كرده كه اسراى اوطاس از جنگ حنين بوده اند و درباره اين قسمت از آيه «وَلاجُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ» طبرى از معمر بن سليمان او از پدرش نقل نمايد كه بعضى گمان مى بردند كه مهر و كابينى كه پرداخت آن واجب گرديده، مى ترسيدند كه به عسرت و تنگدستى افتند و قادر به پرداخت آن نشوند سپس اين آية نازل گرديد و تراضى در مهر بعد از فريضة بدون اشكال گرديد. صاحب روض الجنان يا روح الجنان گويد: زنان اسيرى كه شوهر مشرك داشتند، اسيرى ايشان به منزلة طلاق بوده و اين قول از امام على مرتضى عليه‌السلام و ابن عباس و ابن مسعود و ابوقلابه و مكحول و زهرى و جبائى است. البرهان في تفسير القرآن. تفسير عياشى. وسائل، جلد سوم، صفحه ۷۹؛ بصائرالدرجات. نهج البيان از شيبانى.

در آن زمان چه می‌گذشت (۷ رویداد)
نکات آیه
۱- حرمت بهره گیرى جنسى از زن شوهردار و ازدواج با وى، هر چند مسلمان نباشد. «حرّمت ... و المحصنات من النّساء» «محصنة»، به زن مسلمان، عفیف، آزاده و شوهردار اطلاق مى شود و مراد از آن در آیه به مناسبت حکم و موضوع، زن شوهردار است. قید «من النّساء» براى «المحصنات» قیدى تأکیدى است و شمول آن را نسبت به زن غیر مسلمان افاده مى کند. ۲- جواز بهره گیرى جنسى از کنیز شوهردار براى مالک وى «حرّمت ... و المحصنات من النّساء الّا ما ملکت ایمانکم» لازم به تذکر است که حکم مذکور داراى شرایطى است که در فقه بیان شده است. ۳- تأیید مالکیت انسان، نسبت به بردگان «ما ملکت ایمانکم» ۴- حرمت ازدواج با محارم و زنان شوهردار و جمع بین دو خواهر، از احکام ثابت و قطعى الهى است. «حرّمت ... کتاب اللّه علیکم» ۵- تأکید خداوند بر ضرورت پایبندى به احکام و مقررات الهى در ازدواج و روابط جنسى «حرّمت ... کتاب اللّه علیکم» در برداشت فوق «کتاب اللّه» مفعول فعل مقدر (الزموا) گرفته شده است ; یعنى به احکام الهى پایبند باشید. ۶- جواز ازدواج و آمیزش با غیر خواهر زن و محارم و زنان شوهردار «حرّمت علیکم امّهاتکم ... و اُحلّ لکم ما وراء ذلکم» «ذلکم» اشاره به تمام مواردى است که در این آیه و آیه پیش بیان شده است. ۷- مقررات ازدواج و بهره گیریهاى جنسى در اسلام، متفاوت با احکام و مقررات سایر ادیان الهى* «و اُحلّ لکم ما وراء ذلکم» کلمه «لکم» مى تواند اشاره به این معنا باشد که مجموع مقررات بیان شده در این آیه و آیات گذشته، ویژه شما بوده و براى ادیان گذشته به صورتى دیگر مطرح بوده است. ۸- تعیین مقدارى از مال به عنوان مهریه، از شرایط عقد ازدواج و زناشویى «ان تبتغوا باموالکم محصنین» «باموالکم»، اشاره به این است که انتخاب همسر براى ازدواج و زناشویى، باید به همراه تعیین مهریّه باشد. گفتنى است که مفعول به «ان تبتغوا» حذف شده و آن، زنان غیر محارم است. ۹- حرمت مصرف مال در مسیر فحشا و بى عفتى «احلّ لکم ... ان تبتغوا باموالکم محصنین غیر مسافحین» «محصنین»، حال براى فاعل «ان تبتغوا» است ; و همان گونه که مى تواند ابتغاء را مقید به عفت و پاکدامنى کند، مصرف اموال را نیز مى تواند به آن مقید سازد. ۱۰- لزوم عفت و پاکدامنى براى مردان و حفظ حدود الهى در مسائل جنسى «محصنین غیر مسافحین» «محصنین»، حال است براى فاعل «ابتغاء». یعنى انتخاب همسر براى ازدواج و زناشویى باید به صورت حلال باشد، نه به صورت زنا و بى عفتى. گفتنى است که «سفاح» به معناى زنا و بى عفتى است و «غیر مسافحین»، تأکید براى محصنین است.
تفسیر (۸)
روایات و احادیث

۱۱- مشروعیت ازدواج موقت (متعه) «فما استمتعتم به مِنهُنَّ» پرداخت مهریّه، مشروط به استمتاع شده و مراد از استمتاع، ازدواج موقت (متعه) است. زیرا پرداخت اجرت و مهریه در عقد دائم منوط به استمتاع و بهره گیرى جنسى نیست. برداشت فوق را فرمایش امام باقر (ع) تأیید مى کند که در پاسخ سؤال از ازدواج موقت فرمود: نزلت فى القرآن «فما استمتعتم به منهنّ فاتوهنّ اجورهنّ فریضة ... ». [منبع: کافى، ج ۵، ص ۴۴۸، ح ۱ ; نورالثقلین، ج ۱، ص ۴۶۷- ،، ح ۱۷۱ ; تفسیر برهان، ج ۱، ص ۳۶۰، ح ۱.] ۱۲- وجوب تعیین مقدار مهر در ازدواج موقت «فما استمتعتم به منهُنَّ فاتوهُنَّ اجورهنّ فریضة ... من بعد الفریضة» «فریضة»، که فعیل به معناى مفعول است ; حال براى «اجور» مى باشد. یعنى: اجرت معین شده. ۱۳- وجوب پرداخت اجرت (مهریه) در مقابل بهره گیرى جنسى از زنان در ازدواج موقت «فما استمتعتم به منهُنَّ فاتوهُنَّ اجورهنّ فریضة» ۱۴- تعیین مقدار مهر در ازدواج موقت، شرط صحت عقد «فما استمتعتم به منهُنَّ فاتوهُنَّ اجورهنّ فریضة» لزوم تعیین مقدار مهر در عقد، حکایت از مشروطیّت صحت عقد به آن مهر دارد. ۱۵- حمایت اسلام از حقوق اقتصادى زنان «ان تبتغوا باموالکم ... فاتوهُنَّ اجورهنّ» ۱۶- جواز تغییر مقدار مهر (کم یا زیاد کردن) و یا بخشیدن آن با رضایت طرفین «و لا جناح علیکم فیما تراضیتم به من بعد الفریضة» ۱۷- خداوند، علیم (بسیار دانا) و حکیم (کاردان) است. «انّ اللّه کان علیماً حکیماً» ۱۸- خداوند، عالمى حکیم است. «انّ اللّه کان علیماً حکیماً» بنابر اینکه «حکیماً»، صفت باشد براى «علیماً». ۱۹- احکام و قوانین ازدواج و مسائل جنسى برخاسته از علم و حکمت خداوند «و المحصنات ... انّ اللّه کان علیماً حکیماً» ۲۰- تشریع ازدواج موقّت و مقررات آن، برخاسته از علم و حکمت خداوند «فما استمتعتم به منهنّ ... انّ اللّه کان علیماً حکیماً» ۲۱- علم و حکمت، دو عنصر ضرورى براى قانونگذاران «و المحصنات ... انّ اللّه کان علیماً حکیماً» بیان علم و حکمت الهى پس از جعل قوانین و مقررات، دلالت بر این دارد که قانونگذاران باید داراى علم و حکمت باشند و قوانین را بر این دو پایه وضع کنند. ۲۲- جواز ازدواج با زنان غیر مسلمان شوهردار که در جنگ به اسارت درآمده اند. «حرّمت ... الّا ما ملکت ایمانکم» على (ع) درباره آیه فوق فرمود: من سبى من کان لها زوج. [منبع: مجمع البیان، ج ۳، ص ۵۱ ; نورالثقلین، ج ۱- ، ص ۴۶۶، ح ۱۶۵.] ۲۳- جواز ازدواج مرد با برادرزاده و خواهرزاده همسر خویش «و احلّ حکم ما وراء ذلکم» امام کاظم (ع) در مورد ازدواج مرد با برادرزاده و خواهرزاده همسرش فرمود: لا بأس لانّ اللّه عز و جل قال «و احل لکم ما وراء ذلکم». [منبع: نورالثقلین، ج ۱، ص ۴۶۶، ح ۱۶۶.] در روایت کافى ج ۵، ص ۴۲۴ ح ۱ جواز ازدواج یاد شده در فیش فوق، مشروط به اذن همسر شده است. ۲۴- جواز تمدید مدّت و افزودن مهریّه زن در ازدواج موقّت، پس از پایان مدّت آن «فما استمتعتم به منهنّ ... لا جناح علیکم فیما تراضیتم به من بعد الفریضة» امام باقر (ع) در تفسیر آیه فوق فرمود: لا بأس بان تزیدها و تزیدک اذا انقطع الاجل فیما بینکما یقول استحللتک باجل آخر برضى منهما ... . [منبع: تفسیر عیاشى، ج ۱، ص ۲۳۳، ح ۸۲ ; نورالثقلین، ج ۱، ص ۴۶۸، ح ۱۷۵.] ۲۵- جواز هر نوع قراردادى بین زن و شوهر، پس از ازدواج، به شرط رضایت طرفین «و لا جناح علیکم فیما تراضیتم به من بعد الفریضة» امام صادق (ع) درباره آیه فوق فرمود: ما تراضوا به من بعد النکاح فهو جایز ... . [منبع: کافى، ج ۵، ص ۴۵۶، ح ۲ ; نورالثقلین، ج ۱، ص ۴۶۷- ، ح ۱۷۳ ; تفسیر برهان، ج ۱، ص ۳۶۰، ح ۶.]

احادیث مرتبط (بر اساس موضوع)

موضوعات

دسته‌بندی موضوعی

فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۱۰۱)
  • مشروعیت امیزش با همسر موقّت و لذّت جنسی بردن از او
  • حرمت ازدواج و امیزش با زن شوهردار+۱ آیه
  • جواز امیزش با زن شوهردار کافر، در صورت اسیر و مملوکشدنِ وی در جنگ+۱ آیه
  • ازدواج، دارای مقرّراتی معیّن و لازمالاجرا
  • حرمت ازدواج با زنان شوهردار
  • جواز ازدواج با زنان اسیرشده در میدان نبرد با کافران حربی+۱ آیه
  • جواز ازدواج با زنان مشرک شوهردار، در صورت اسیر شدن انان در جنگ
  • ازدواج، مورد تشویق خداوند+۳ آیه
  • مشروعیّت ازدواج موقّت بین زنان و مردان مسلمان
  • صحّت ازدواج موقّت، مشروط به تعیین مقدار مهریه+۱ آیه
  • وجوب پرداخت اجرت (مهریّه) در برابر بهرهگیری جنسی از زنان در ازدواج موقّت
  • جواز افزایش و کاهش مدّت و مهر در ازدواج موقّت پس از عقد
  • اسارت زن کافر در جنگ به دست مسلمانان، از اسباب به ملکیّت درامدن وی
  • جواز بهرهگیری جنسی از زنان اسیر شده برای مالک وی+۱ آیه
  • اسارت زنان شوهردار کافر، سبب بطلان عقد ازدواج انان+۱ آیه
  • جواز ازدواج با زنان اسیر کافر شوهردار، در صورت تملّک انان از سوی مسلمانان+۱ آیه
  • اسارت زنان شوهردار کافر، سبب بطلان عقد ازدواج انان+۱ آیه
  • جواز ازدواج با زنان همسردار اسیر شده در جنگ+۱ آیه
  • جواز تملّک بردگان، از سوی مؤمنان+۹ آیه
  • ازدواج، سبب پیدایش حقوق مالی برای زن+۲ آیه
  • تبیین احکام از جانب خداوند، بر اساس علم و حکمت او+۴ آیه
  • تشریع احکام الهی، حقایقی برخاسته از حکمت خداوند+۲ آیه
  • تشریع احکام الهی، برخاسته از علم خداوند+۲ آیه
  • جواز امیزش با همسر+۶ آیه
  • جواز امیزش با زن شوهردار کافر، در صورت اسارت و مملوک شدن وی در جنگ+۱ آیه
  • جواز امیزش با زنان اسیر غیر مسلمان و شوهردار+۱ آیه
  • حرمت ازدواج و امیزش با زن، پس از ازدواج و تاهل (زن شوهردار)+۱ آیه
  • جواز امیزش با زن شوهردار کافر، در صورت اسیر و مملوک شدن وی در جنگ+۱ آیه
  • جواز ازدواج با همه زنان، جز زن بابا، محارم سببی و نسبی، جمع دو خواهر و زنان شوهردار+۲ آیه
  • مؤمنان دارای احکام تعیین شده و مشخص در ازدواج+۱ آیه
  • جواز ازدواج مرد با برادرزاده همسر خویش
  • جواز ازدواج مرد، با خواهرزاده همسر خویش
  • حرمت ازدواج، با زنان شوهردار+۱ آیه
  • وجوب پرداخت اجرت (مهریّه) در برابر بهره گیری جنسی از زنان، در ازدواج موقّت
  • مشروعیّت ازدواج موقّت
  • جواز افزایش و کاهش مدّت و مهر در ازدواج موقّت، پس از عقد
  • جواز انشای عقد متعه جدید میان زن و شوهر، پس از انقضای مدّت عقد متعه سابق
  • تعیین مقدار اجرت در ازدواج موقّت، شرط صحّت ان
  • جواز امیزش با زنان کافر شوهردار، در صورت اسیر شدن در جنگ و به ملکیّت در اوردن از سوی مسلمانان
  • جواز تملّک بردگان، از سوی مؤمنان+۹ آیه
  • جواز تملّک کنیزان و بهره گیری جنسی از انان+۱۰ آیه
  • مشروع بودن مالکیّت خصوصی
  • وجوب پرداخت تمام مهریّه زن از طرف شوهر، در صورت امیزش+۳ آیه
  • جواز افزایش یا کاهش مهر، در ازدواج موقّت، پس از عقد
  • حکمت خداوند، امیخته با علم او+۵ آیه
  • احکام و قوانین ازدواج، برخاسته از حکمت خدا+۲ آیه
  • جواز امیزش با زن شوهردار کافر، در صورت اسیر و مملوک شدنِ وی در جنگ+۱ آیه
  • جواز امیزش با همسر+۶ آیه
  • جواز امیزش با زنان، در ازدواج موقّت
  • جواز ازدواج با زنان اسیر شده در میدان نبرد با کافران حربی+۱ آیه
  • جواز ازدواج با زنان اسیر کافر شوهردار، در صورت تملّک انان به دست مسلمانان+۱ آیه
  • جواز ازدواج با زنان مشرک شوهر دار، در صورت اسیر شدن انان در جنگ+۱ آیه
  • جواز ازدواج موقّت، به شرط تعیین مهریّه
  • جواز بهره گیری جنسی از زنان اسیر شده برای مالک وی+۱ آیه
  • جواز افزایش و کاهش مدّت در ازدواج موقّت، پس از عقد
  • جواز افزایش و کاهش مهر در ازدواج موقّت، پس از عقد
  • جواز تملّک بردگان، از جانب مؤمنان+۹ آیه
  • حرمت جمع بین دو خواهر در ازدواج، از احکام ثابت و قطعی الهی+۱ آیه
  • حرمت ازدواج با خواهررضاعی+۲ آیه
  • جواز ازدواج مرد، با خواهرزاده همسر خویش+۱ آیه
  • حرمت ازدواج با زن شوهردار+۱ آیه
  • اسارت زنان شوهردار کافر، سبب بطلان عقد ازدواج انان+۱ آیه
  • اسارت زنان شوهردار کافر در جنگ به دست مسلمانان، از اسباب به ملکیّت در امدن انان
  • حلّیّت ازدواج با زنان کافر، در صورت اسارت و مملوک شدن انان در جنگ+۲ آیه
  • پایبندی به مقرّرات الهی در ازدواج، از عوامل دور ماندن از مشقّتها و رنجها+۷ آیه
  • جواز ازدواج با زنان مشرک شوهردار، در صورت اسیر شدن انان در جنگ+۱ آیه
  • لزوم پرداخت اُجرت از سوی شوهر به همسر خود، در ازدواج موقت
  • ارضای شهوت از راه زنا و فحشا، عملی حرام و مورد نهی خداوند+۵ آیه
  • شهوترانی، مایه دوری از رحمت الهی+۲ آیه
  • امیزش با همسر خود، راهی برای مهار شهوت جنسی+۴ آیه
  • ازدواج و همسرگزینی، راهی مشروع برای مهار تمایلات جنسی+۱ آیه
  • لزوم عفّت و پاکدامنی برای مردان و حفظ حدود الهی، در مسایل جنسی
  • عفّت و پاکدامنی، از ارزشهای والا در انتخاب همسر+۳ آیه
  • حرمت ازدواج در بعضی موارد و حلّیّت ان در سایر موارد، برخاسته از علم خدا+۲ آیه
  • علیم / اسماوصفات+۷ آیه
  • کتاب، از نام های قران
  • جواز ازدواج با زنان اسیر شده، در نبرد با کافران حربی
  • حلّیّت ازدواج با زنان کافر، در صورت اسارت انان در جنگ+۳ آیه
  • لزوم محدود کردن لذّت جنسی به مشروع
  • مشروعیّت امیزش با همسر موقّت و لذّت بردن از او، در برابر پرداخت وجهی برای مهریّه
  • جواز لذّت بردن از کنیزکان (با شرایط شرعی)
  • جواز کم و یا زیاد ساختن مهریّه یا بخشش و تاخیر در پرداخت ان، پس از استمتاع و لذّت بردن مرد از همسر موقّت
  • حرمت مصرف مال، در مسیر فحشا و بی عفتی+۱ آیه
  • جواز تملّک کنیزان برده و بهرهگیری جنسی از انان+۶ آیه
  • مشروعیّت و جواز مالکیّت بر برده+۹ آیه
  • جواز تملّک بردگان، از سوی مسلمانان+۵ آیه
  • جواز بهرهگیری جنسی از کنیزان، برای مالکان مسلمان انان+۷ آیه
  • جواز تملّک بردگان، از سوی مؤمنان+۹ آیه
  • جواز تملّک کنیزان و استفاده از انان برای مؤمنان+۹ آیه
  • مهریّه دینی برای زنان، برعهده مردان+۱ آیه
  • تعیین مهریّه، از شرایط عقد ازدواج موقّت
  • مهریّه زن، اجرتی در قبال ازدواج با او+۳ آیه
  • زنان در ازدواج موقّت، مالک مهریّه خود
  • تعیین مهریّه در عقد ازدواج موقّت، از اسباب ملکیّت
  • وجوب تعیین مقدار مهر، در ازدواج موقّت+۱ آیه
  • صحّت ازدواج موقّت، مشروط به تعیین مقدار مهریّه+۱ آیه
  • وجوب پرداخت مهریّه، در مقابل بهرهگیری جنسی از زنان، در ازدواج موقّت+۱ آیه
  • جواز افزایش و کاهش مهر در ازدواج موقّت، پس از عقد
  • وجوب پرداخت مهریه زنان به خود انان+۱ آیه
  • وجوب پرداخت اجرت (مهریه) در مقابل بهرهگیری جنسی از زنان در ازدواج موقت
  • وجوب تعیین مقدار مهر، در ازدواج موقّت
واژه‌ها