اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أُولئِک‌َ الَّذِين‌َ لَعَنَهُم‌ُ اللّه‌ُ وَ مَن يَلعَن‌ِ اللّه‌ُ فَلَن تَجِدَ لَه‌ُ نَصِيراً (52)
آنهايي که با وجود داشتن کتاب ايمان بجبت و طاغوت آوردند کساني هستند که لعنت فرموده است آنها را خدا و کسي را که خدا لعنت کند هرگز نمييابي تو براي او يار و ياوري.
أُولئِک‌َ الَّذِين‌َ لَعَنَهُم‌ُ اللّه‌ُ لعن بمعني دوري از رحمت الهي است در مقابل صلوات که قرب برحمت است، و بعد و قرب معنوي است يعني از قابليت ميافتد مثل هسته که از قابليت نمو بيفتد ديگر محال است مشمول رحمت شود بالاخص اگر خداوند او را از قابليت بيندازد، و البته کسي را که خدا او را لعن کند بايد او را لعن کرد و هر چه بيشتر دورتر ميشود و همين نحو که صلوات يکي از عبادات بزرگ است لعن مستحق لعن هم عبادت بزرگي است بلکه ثوابش بيشتر از صلوات است زيرا صلوات مرتبه ثاني دوستي است که خدا را دوست دارد و دوست خدا را هم دوست دارد و لعن مرتبه سوم از دوستي است زيرا خدا را دوست دارد و دوست او را هم دوست دارد و دشمن دوست را هم دشمن دارد.
وَ مَن يَلعَن‌ِ اللّه‌ُ کسي را که خدا از رحمت خود با آن سعه رحمت دور کند و از قابليت اندازد فَلَن تَجِدَ لن براي نفي تأبيد است که هرگز نمييابي لَه‌ُ نَصِيراً کيست که بتواند در مقابل خدا عرض اندام کند و کسي را که خدا از قابليت اندازد کيست که بتواند باو قابليت دهد و کسي را که او طرد کند کيست او را راه دهد.
104