«جوارح»، جمع «جارحة»، از ريشه‌ى «جَرْح»، به دو معناى کسب و زخم بکار مى‌رود. به حيوان صيّاد، جارحه گويند، چون شکار را زخمى مى‌کند، يا براى صاحبش، شکارى کسب مى‌کند. به اعضاى بدن هم که وسيله‌ى کسب و تلاش است، جوارح گفته مى‌شود.
با عنايت به کلمه‌ى «مُکَلِّبِينَ» از ريشه‌ى «کلب»، به معناى تعليم دهندگان سگهاى شکارى است و تنها صيد سگهاى آموزش ديده حلال است، نه صيد حيوانات شکارى ديگر آن هم شکارى که سگ، در پى آن گسيل شده و آن را نگهداشته است، نه آنکه براى خودش شکار کرده باشد که خوردن آن حرام است.