اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَسِيحُوا فِي الأَرض‌ِ أَربَعَةَ أَشهُرٍ وَ اعلَمُوا أَنَّکُم غَيرُ مُعجِزِي اللّه‌ِ وَ أَن‌َّ اللّه‌َ مُخزِي الکافِرِين‌َ «2»
پس سياحت کنيد و گردش نمائيد در نقاط زمين هر کجا که بخواهيد چهار ماه از يازدهم ذي الحجة تا دهم ربيع الثاني چهار ماه تمام و بدانيد که شما محققا نميتوانيد خداوند عالم را عاجز کنيد و قدرت او را بگيريد و محققا خداوند بقدرت کامله خود تمام کفار را سرکوبي خواهد فرمود.
فَسِيحُوا فِي الأَرض‌ِ خطاب بکفار است چه آنهايي که مورد معاهده بودند و چه ساير طبقات کفار يعني آزاد هستيد و مسلمين را نميرسد که متعرض شما باشند چه در مکه و چه در مدينه و چه در ساير بلاد أَربَعَةَ أَشهُرٍ در اخبار بسيار دارد که اينکه اظهار برائت يوم النحر بوده که روز عيد قربان باشد که تعبير بيوم
جلد 8 - صفحه 173
الحج الاکبر ميفرمايد و چهار ماه تمام دهم ربيع الاخر ميشود، و شرح اينکه قضيه چنانچه از اخبار منسوبه بحضرت صادق و حضرت کاظم و حضرت رضا و ساير ائمه هدي صلوات اللّه عليهم است اينست که در دوره جاهليت عقيده مشرکين اينکه بود که اگر کسي با لباس خود طواف کند ديگر نميتواند آن لباس را بپوشد و بايد تصدق دهد لذا اگر ممکن بود بر آنها يک لباس عاريه کنند يا کرايه کنند و اگر ممکن نبود عريانا طواف ميکردند، و پيغمبر صلّي اللّه عليه و آله و سلّم موقعي که اينکه سوره نازل شده ابا بکر را فرستاد که اينکه آيات اول اينکه سوره را ببرد بر اهل مکه قرائت کند و شايد نظر آن حضرت بانتخاب ابي بکر اينکه بود که مشرکين نظر سويي با ابي بکر نداشتند و از خطر آنها محفوظ بود زيرا کسي از آنها را نکشته بود و در جنگها کناره‌گيري ميکرد و با آنها سابقه داشت مدتهاي مديدي جبرئيل عليه السّلام نازل شد و عرض کرد خداوند ميفرمايد اينکه آيات را بايد يا خود يا يک نفر از اهل بيت تو بروند تلاوت کنند حضرت صلّي اللّه عليه و آله و سلّم حضرت امير عليه السّلام را روانه کرد و در وسط راه از ابي بکر گرفت و او برگشت، و در بسياري از اخبار دارد که اينکه امهال مدت براي کسانيست که طرف معاهده نبودند و اما آنها که طرف معاهده بودند امهال آنها مدت انقضاء مجاهده بوده و پس از انقضاء مدت ديگر مشرکين حق ندارند عريانا طواف کنند يا با مؤمنين در مطاف شرکت کنند بلکه حق دخول در مسجد الحرام را ندارند چنانچه در آيه شريفه ميفرمايد إِنَّمَا المُشرِکُون‌َ نَجَس‌ٌ فَلا يَقرَبُوا المَسجِدَ الحَرام‌َ بَعدَ عامِهِم هذا الاية در همين سوره آيه 28، و ديگر در امان نيستند هر کجا بدست آمدند آنها را بايد کشت چنانچه ميفرمايد وَ قاتِلُوا المُشرِکِين‌َ کَافَّةً کَما يُقاتِلُونَکُم کَافَّةً همين سوره آيه 36، و در آيه 5 ميفرمايد فَاقتُلُوا المُشرِکِين‌َ حَيث‌ُ وَجَدتُمُوهُم.
وَ اعلَمُوا أَنَّکُم غَيرُ مُعجِزِي اللّه‌ِ زيرا خداوند بر تمام بندگان قاهر و غالب
جلد 8 - صفحه 174
و قادر است وَ هُوَ القاهِرُ فَوق‌َ عِبادِه‌ِ انعام آيه 18 و آيه 61.
وَ أَن‌َّ اللّه‌َ مُخزِي الکافِرِين‌َ خزي بمعني رسوايي و اهانت و ذلت و خفت و بي‌اعتنايي است که عقوبت دنيوي کفار است از قتل و هلاکت و نزول بليات و امثال آنها است که در بسياري از آيات از براي کفار و مشرکين و منافقين و يهود بيان فرموده و در آخرت عذاب اليم معين شده.