تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِمَّا نُرِيَنَّکَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّکَ فَإِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلى ما يَفْعَلُونَ (46)
«1» نهج البلاغه فيض حکمت 128 ص 1150.
ج5، ص 329
وَ إِمَّا نُرِيَنَّکَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ: و اگر بنمايانيم و نشان دهيم تو را اى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله، بعض آنچه را که وعده دادهايم اين کفار را از عقوبات دنيا، چنانچه در واقعه بدر نشان داديم. نزد على بن ابراهيم قمى «1» در رجعت و قيام قائم عجل اللّه فرجه مىباشد. أَوْ نَتَوَفَّيَنَّکَ: يا قبض روح تو را نمائيم و تو را به جوار رحمت خود بريم، و عقوبات آنها را بعد از رحمت تو نازل فرمائيم. فَإِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ: پس به سوى حکم و فرمان ما است بازگشت ايشان در آخرت، و رهائى نيابند از عذاب ما. آيه شريفه وعيد و تهديد است نسبت به معاندين حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله، و خداى تعالى وعده فرموده آن سرور را که انتقام کشد از ايشان، يا در زمان حيات آن سرور، يا بعد از وفات آن حضرت و تحديد به وقتى نفرموده. و بعد فرمايد وعده ما حق است لا محاله. ثُمَّ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلى ما يَفْعَلُونَ: بعد از اين هم خداى تعالى شاهد و حافظ است بر آنچه بجا مىآورند، پس جزاى آنها را بتمام وارد گرداند.
تبصره- آيه شريفه دلالت دارد بر اينکه حق تعالى ارائه داد انواع خوارى و رسوائى کفار را در دنيا به وجود حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم، و زائد فرمايد بعد از وفات آن سرور. و شکى نيست بسيارى در زمان حيات پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله واقع و کثيرى از آن بعد از وفات پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله، و آنچه در قيامت تحقق يابد اکثر خواهد بود، و اين آگاهى است بر آنکه عاقبت محققين و مطيعين، محمود؛ و سر انجام منکرين و مخالفين، مذموم باشد.