اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَلا إِن‌َّ أَولِياءَ اللّه‌ِ لا خَوف‌ٌ عَلَيهِم وَ لا هُم يَحزَنُون‌َ (62)
آگاه باشيد محققا اولياء خدا هيچگونه خوفي بر آنها نيست و نيستند آنها محزون و غمناک.
کلام در اينکه آيه در سه جمله واقع ميشود: 1- در جمله أَلا إِن‌َّ أَولِياءَ اللّه‌ِ کيانند اولياء الهي مقابل اعداء اللّه مراد دوستان خدا هستند مثل ملائکه و انبياء و اوصياء و صلحاء و اتقياء که ما تَشاؤُن‌َ إِلّا أَن يَشاءَ اللّه‌ُ و از علائم دوستي اينست که قدمي بر خلاف رضاي خدا برنميدارند و آنچه را که خدا دوست دارد آنها هم دوست دارند و آنچه را دشمن دارد آنها هم دشمن دارند، از خدا راضي خدا هم از آنها راضي، صاحب نفس مطمئنه هستند و قبلا در معاني ولي متذکر شده‌ايم 2- در جمله لا خَوف‌ٌ عَلَيهِم است اشاره به اينکه در واردات دنيوي هر چه هست ميدانند عين صلاح است و راضي بقضاء الهي هستند و ميگويند
الهي رضا بقضائک صبرا علي بلائک لا معبود لي سواک
و در امور آخرت ايمن از عذاب
جلد 9 - صفحه 417
و سخت الهي که معني ايمانست و نفس مطمئنه هم از همين ماده است و اينکه منافات ندارد از حالت خوف که جلوگير از مخالفت باشد که معني عدالت و عصمت است چنانچه مکررا بيان شده.
3- وَ لا هُم يَحزَنُون‌َ غناء و فقر، عزت و ذات، صحت و مرض، حيات و موت نعمت و بلاء تمام نزد آنها مساويست و تمام از يک منشأ صحيح است و موافق حکمت و مصلحت است بلکه فوق اينها خوديتي در خود نمي بينند و بغير خدا حتي بخود توجهي ندارند.