تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لا يَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (65) وَ لا يَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ‌: و نبايد محزون و دلتنگ سازد تو را سخن معاندين. «1» تفسير قمى ج 1 ص 314. «2» سوره زخرف آيه 28. ج5، ص 356 ظاهر آيه نهى و معنى تسليه پيغمبر باشد، و نهى در ظاهر متعلق به حزن و در معنى به اسباب آن تعلق دارد، يعنى التفات مکن و توجه منما به گفتار و سخنان ايشان تا تو را دلتنگى و افسردگى نيارد، و اعتنا منما به تکذيب و تدبير آنان در ابطال دين تو تا غمگين و اندوهگين نشوى. بعد از آن بشارت مى‌فرمايد آن حضرت را به نصرت و غلبه و امن از محذورات به اينکه: إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً: بتحقيق عزت و غلبه، خاصه ذات احديت الهى است بتمامه، و هر که عزيز شود به او، عزيز و غالب گردد، پس منع فرمايد ايشان را به عزت خود، و دفع نمايد اذيتهاى آنان را به قدرت خود. هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‌: ذات سبحانى شنوا است گفتار ايشان را، دانا است ضمايرشان را، پس مجازات فرمايد ايشان را بر آن، و دفع فرمايد شر و کيد آنها را. حاصل آنکه: تو اى پيغمبر از اولياء خدا و اهل بشرى هستى، پس سزاوار نيست که به طعن طاعنان و کيد معاندان محزون شوى، غلبه کليّه براى خدا و نصرت از جانب او باشد، و عالم است به گفتار و کردار آنها، و جزا خواهد داد ايشان را؛ بنابراين اندوهناک مشو به مقالات آنها.