اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ثُم‌َّ نُنَجِّي رُسُلَنا وَ الَّذِين‌َ آمَنُوا کَذلِک‌َ حَقًّا عَلَينا نُنج‌ِ المُؤمِنِين‌َ (103)
پس از آنکه عذاب نازل کرديم بر کفار و مکذبين انبياء و آنها را هلاک کرديم نجات داديم فرستادگان خود را و کساني که بآنها ايمان آوردند و همين نحو بمقتضاي حکمت لازم و حق است بر ما که نجات دهيم مؤمنين را.
ثم‌ّ از براي تراخي است لکن مراد پس از وعده عذاب است و ظهور آثار آن خداوند امر فرمود بانبياء و مؤمنين که از ميان قوم خارج شوند پس از آن عذاب نازل شد بر کفار، و ممکن است مراد بعد اينکه باشد که از هلاکت قوم انبياء و مؤمنين از
جلد 10 - صفحه 467
شکنجه و ظلم آنها نجات پيدا کردند نُنَجِّي رُسُلَنا نوح و اصحاب سفينه از غرق، هود و اصحابش را از طوفان صالح و اصحابش را از صيحه، لوط و اهلش از خسف، شعيب و کساني که باو ايمان آوردند از صاعقه، موسي و بني اسرائيليان از فرعونيان و اسيري وَ الَّذِين‌َ آمَنُوا بانبياء و اطاعت آنها.
کذلک همين نحو است سنّة الهي وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحوِيلًا اسراء آيه 79 حَقًّا عَلَينا بمقتضاي حکمت چون داراي مصلحت ملتزمه بوده و ترکش قبيح البته محال است ترک آن بمقتضاي عدل الهي نُنجِي المُؤمِنِين‌َ در حديث از حضرت صادق عليه السّلام است بروايت عياشي و مجمع و برهان که فرمود از براي اصحاب خود
(ما يمنعکم من ان تشهدوا علي من مات منکم علي هذا الامر انه من اهل الجنة ان اللّه تعالي يقول کذلک حقا علينا ننجي المؤمنين)
از اينکه حديث شريف چند نکته استفاده ميشود:
1- اينکه نجات مؤمنين منحصر بنجات دنيوي از دست کفار نيست بلکه اخروي را هم شامل است. 2- جمع محلي بالف و لام افاده عموم دارد شامل جميع مؤمنين ميشود و لو مرتکب معاصي هم شده باشد آمرزيده ميشود بشرط آنکه با ايمان از دنيا برود. 3- اينکه اينکه نجات از امور قطعيه يقينيه است که بر طبقش ميتوان شهادت داد (اللهم امتنا علي الايمان مغفورا).