1- بى‌توقّعى پيامبران، يکى از نشانه‌هاى حقّانيّت آنهاست. «لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مالًا»
2- رمز موفّقيّت مبلّغ، توقّع نداشتن از مردم و بى‌اعتنايى به سرمايه‌داران است.
«لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مالًا» البتّه مبلّغان دينى نزد خداوند، اجر بزرگى دارند. «إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ»
3- اگر انبيا دنبال سوء استفاده بودند، به سراغ اشراف مى‌رفتند، نه فقرا. «لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مالًا»
4- اشراف براى ايمان آوردن خود شرط مى‌کردند که فقرا رانده شوند، ولى انبيا قاطعانه با اين درخواست مخالفت مى‌کردند. ما أَنَا بِطارِدِ ... (جمله اسميّه و حرف (باء) نشانه‌ى قاطعيّت است)
5- کسى که هدفش از تبليغ، مال و مقام نيست، فقير و غنى در نزد او يکسان است. «ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا»
6- به توقّع مستکبران اعتنا نکنيم. «ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا»
7- کفّار مؤمنان را اراذل مى‌شمردند، امّا پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمود: من آنها را با شما
جلد 4 - صفحه 48
عوض نمى‌کنم. «ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا»
8- حکومتِ حقّ نبايد به خاطر جلب رضايت مرفّهين، طبقه محروم را از دست بدهد. «ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا»
9- آنها که نزد خدا آبرو دارند نبايد طرد شوند. «ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا»
10- ياد قيامت، به موضع‌گيرى‌هاى دنيوى جهت صحيح مى‌دهد. «مُلاقُوا رَبِّهِمْ»
11- تحقير مؤمنان به خاطر فقرشان، نشانه‌ى بى‌خردى است. «قَوْماً تَجْهَلُونَ»
12- قرآن کسانى که مؤمنان را اراذل مى‌شمرند، جاهل و نادان معرّفى مى‌کند.
«قَوْماً تَجْهَلُونَ» (نه اشرافى‌گرى نشانه‌ى فهم است و نه فقر نشانه‌ى جهل)
13- يکى از درجات عرفان، ملاقات وشهود است که مرفّهان نسبت به اين مقام بى‌خبرند. «الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لکِنِّي أَراکُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ»