تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مالاً إِنْ أَجرِيَ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لکِنِّي أَراکُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ «29»
پس بر سبيل ترغيب و تقريب ايشان مى‌فرمايد:
وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مالًا: و اى قوم من، نمى‌خواهم و از شما بر تبليغ رسالت طلب نمى‌کنم مالى را که مزد کار من باشد تا بر شما گران و سخت آيد اگر ادا کنيد، يا بر من گران آيد اگر ابا نمائيد. إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ: نيست اجر من بر کسى مگر بر خداى تعالى که آن مثوبات باقيه است. اشراف قوم به
جلد 6 - صفحه 55
حضرت نوح عليه السّلام گفتند: اراذل و ادانى را از مجلس خود دور نما تا ما با تو مجالست کنيم.
نوح در جواب فرمود: وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا: و نيستم من راننده و دور کننده از نزد خود کسانى را که ايمان آورده‌اند به خدا و پيغمبر او. إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ: بدرستى که ايشان ملاقات کننده‌اند رحمت الهى را و به قرب و منزلت سبحانى فايز خواهند شد، پس چگونه ايشان را برانم و به چه وجه مستحق دورى باشند. «1» و اگر ايشان را از نزد خود برانم، در محضر پروردگار محاجه نمايند.
بنابراين هيچ برهان عقلى و شرع بر منع آنها نيست. وَ لکِنِّي أَراکُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ: و لکن من مى‌بينم شما را گروهى که نمى‌دانيد قدر انبياء را، يا نادانيد از آنکه شرافت و فضيلت به دين است نه به دنيا. يا به جهت زيادتى نادانى انکار نمائيد حق و اهل آن را و سؤال کنيد طرد مؤمنين را.