تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ مُفْتَرُونَ (50)
بعد از آن قصه دوم، هود عليه السّلام را بيان فرمايد:
وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً: و همچنين فرستاديم به قوم عاد برادر نسبى ايشان حضرت هود پيغمبر را. قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ: فرمود هود: اى قوم من، پرستش و ستايش کنيد ذات احديت خداى را که مستجمع تمام صفات کماليه و منزه از کليه نقايص باشد. ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ: نيست شما را معبودى بجز ذات بى‌زوال سبحانى، و سزاوار عبادت نباشد هيچ چيز بجز حضرت اقدس الهى. إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا مُفْتَرُونَ: نيستيد شما مگر افترا کنندگان و دروغگويان بر خداوند متعال به اتخاذ شرکاء و اعتقاد به الوهيت بتان و عبادت آنان.
تحقيق رشيق: حکمت دعوت انبياء، قوم را به توحيد در اول امر.
بزرگى فرموده: به اتفاق عقل و نقل و تعاضد شرع و برهان، حضرت حق تعالى که آفريننده همه مخلوقات و موجودات است، از آن برتر و بزرگوارتر است که به کنه ذات محاط علم غير گردد، زيرا لازم آيد محيط محاط واقع شود «تعالى عن ذلک علوّا کبيرا» لکن بواسطه اضافه‌اى که ميان مالک و عبد متحقق است، در موطن تعبير به خالقيت و مخلوقيت مى‌شود و به سبب علاقه رحمت بى‌علت که زلال نوالش از ينابيع علم و قدرت به مجارى حکمت و ارادت جارى
«1» بحار الانوار ج 14 ص 488.
جلد 6 - صفحه 83
و روان است، همواره ممکنات را سرسبز و سيراب مى‌دارد و سرشت طباع مصنوعات محتوى است بر اذعان و قبول وجود صانع جلّ و علا؛ و لذا هنگام وقوع صدمه و ورود مهلکه و اضطراب، نفس، بى‌سبق رويه، روى فزع و استعانت به نگاهدارنده خود آورد به توجهى طبيعى که تأمل و تکلفى در آن نيست، و تزلزل حيوانات در وقت ترس و فرارشان به حقيقت از اين قبيل است، و لهذا طوايف مختلف و امم متخالف در هر عهد و اوان در دينى از اديان بوده‌اند. انکار مبدأ از هيچ عاقلى مروى نيست، زيرا فطرت جبلّى حاکم بوجود او است. بنابراين اول فرمان الهى نسبت به پيغمبران سبحانى، دعوت به توحيد يزدانى است.