اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنِّي تَوَکَّلت‌ُ عَلَي اللّه‌ِ رَبِّي وَ رَبِّکُم ما مِن دَابَّةٍ إِلاّ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِن‌َّ رَبِّي عَلي صِراطٍ مُستَقِيم‌ٍ (56)
محققا من ايکال امر خود را بر خدا ميکنم که پروردگار من و شما است.
بالاترين مقامات براي بنده مقام توکل است پس از اينکه ميداند‌که‌‌به لا أَملِک‌ُ
جلد 11 - صفحه 71
لِنَفسِي نَفعاً وَ لا ضَرًّا و تمام امور تحت مشيّت الهي است بايد خوديت خود را کنار بگذارد و تمام امور را واگذار بخدا کند فقط او را کافيست احتياج بديگري و بچيزي نيست وَ مَن يَتَوَکَّل عَلَي اللّه‌ِ فَهُوَ حَسبُه‌ُ إِن‌َّ اللّه‌َ بالِغ‌ُ أَمرِه‌ِ طلاق آيه 3، البته هر عسري يسري دارد، هر مشکلي حلي‌ّ دارد، هر سختي راحتي دارد.
تو با خداي خود انداز کار و دل خوش‌دار || که رحم اگر نکند مدعي خدا بکند
فَإِن‌َّ مَع‌َ العُسرِ يُسراً إِن‌َّ مَع‌َ العُسرِ يُسراً انشراح آيه 5 و 6
صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند || در اثر صبر نوبت ظفر آيد
لذا ميفرمايد إِنِّي تَوَکَّلت‌ُ عَلَي اللّه‌ِ بايمان آوردن شما و نياوردن و اذيت کردن و نکردن هيچگونه نظري ندارم نگهبان من خدا است.
گر نگهبان من آنست که من ميدانم || شيشه را در بغل سنگ نگه ميدارد
رَبِّي وَ رَبِّکُم مربي من و شما او است از کتم عدم بعرصه وجود آورد، از نطفه علقه، مضغه، صورت، ماده، جسم، روح، خلق و رزق، اماته و احياء، عزت و ذات، صحت و مرض، غني و فقر، نعمت و بلاء حدوثا و بقاء تمام تحت قدرت او است و او است مربّي عالم الحَمدُ لِلّه‌ِ رَب‌ِّ العالَمِين‌َ.
ما مِن دَابَّةٍ إِلّا هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِن‌َّ رَبِّي عَلي صِراطٍ مُستَقِيم‌ٍ نيست هيچ جنبنده‌اي مگر آنکه پروردگار من و شما گرفته است ناصيه و کاکل آن را يعني در تحت قدرت او است محققا پروردگار من بر راه راست است ما مِن دَابَّةٍ از طيور و وحوش و حشرات و انعام و جن و انس و ملک تماما نيستند إِلّا هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها ناصيه موهاي جلو سر را ميگويند که اگر کسي با دست گرفت ديگر طرف هيچگونه قدرتي نميتواند بخرج دهد، امير المؤمنين عليه السّلام در دعاي کميل عرض ميکند
( يا من بيده ناصيتي)
کنايه از اينکه در مقابل
جلد 11 - صفحه 72
قدرت او احدي نميتواند عرض اندام کند تمام مقهور تحت اراده او هستند مثل اينکه ناصيه آنها در دست او است اشاره به اينکه اگر عذابي بر شما نازل فرمود شما قدرت بر دفع آن نداريد بترسيد از قهر و غضب او.
إِن‌َّ رَبِّي عَلي صِراطٍ مُستَقِيم‌ٍ هيچ يک از کارهاي او گزاف و جزاف نيست تمام موافق حکمت و صلاح و درست و بجا و بموقع است ثوابش و عقابش، رحمتش و غضبش، نعمتش و بلايش، اعطائش و منعش تماما صحيح و مستقيم است و همچنين تشريعاتش از امر و نهي و حکم و قضايش تمام بجا است.