تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ يا قَوْمِ أَ رَهْطِي أَعَزُّ عَلَيْکُمْ مِنَ اللَّهِ وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَکُمْ ظِهْرِيًّا إِنَّ رَبِّي بِما تَعْمَلُونَ مُحِيطٌ (92)
قالَ يا قَوْمِ أَ رَهْطِي أَعَزُّ عَلَيْکُمْ مِنَ اللَّهِ: فرمود شعيب اى قوم من، آيا عشيره من عزيزتر و دوست‌ترند نزد شما از ذات احديت خداوند متعال. وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَکُمْ ظِهْرِيًّا: و فرا گرفته‌ايد شما امر الهى را پشت سر خود مانند چيز فراموش شده و انداخته شده به پشت؟ يعنى حقّ تبار من نگاه مى‌داريد، و لکن فرمان پروردگار من در پس پشت افکنيد به جهت شرک و مخالفت رسول او.
اين کلام احتمال انکار و توبيخ و ردّ و تکذيب را دارد. إِنَّ رَبِّي بِما تَعْمَلُونَ مُحِيطٌ: بدرستى که پروردگار من به آنچه شما بجا مى‌آوريد احاطه دارنده است بر وجهى که هيچ چيز بر او پوشيده و مخفى نيست و علم ازليه الهيه به تمام جزئيات آن احاطه دارد و شما را بر آن مجازات خواهد داد.
علامه مجلسى رحمه الله فرمايد: «1» حق تعالى شعيب را بر اهل مدين فرستاد.
زمان او پادشاه جبارى حاکم بود که هيچيک از پادشاهان تاب مقاومت او را
«1» بحار الانوار ج 12 ص 384 از قصص الانبياء راوندى.
جلد 6 - صفحه 129
نداشتند و آنها با کفر به خدا و تکذيب پيغمبر کيل و وزن را کم مى‌کردند براى غير، و براى خود تمام مى‌گرفتند. و پادشاه، آنها را امر به احتکار (حبس طعام) مى‌نمود. هرچند شعيب آنها را موعظه نمود فايده نبخشيد؛ تا آنکه سلطان، حضرت شعيب عليه السّلام و مؤمنين به او را تبعيد نمود. اول کسى که کيل و وزن را قرار داد حضرت شعيب عليه السّلام بود که به دست خود کيل و وزن نمود و قوم او، اول تمام مى‌دادند و بعد نقص در مکيال و ميزان نمودند.