تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَکانَتِکُمْ إِنِّي عامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ مَنْ هُوَ کاذِبٌ وَ ارْتَقِبُوا إِنِّي مَعَکُمْ رَقِيبٌ (93)
پس بر سبيل تهديد فرمايد:
وَ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَکانَتِکُمْ: و اى قوم من بجا آوريد بر همين حال که هستيد از شرک و کفر و بخس، و بقدرى که تمکن داريد عمل کنيد. إِنِّي عامِلٌ: بدرستى که من عمل کننده‌ام بر آنچه امر فرموده پروردگارم، يا بجا آورم آنچه بر آن هستم از انذار و تخويف. سَوْفَ تَعْلَمُونَ: زود است که بدانيد کدام خطا و جنايت کننده است بر نفس خود، يا زود باشد مبين شود براى شما و بدانيد عاقبت امر را. مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ: آن کس که بيايد بدو عذابى که او را رسوا سازد يا به فضيحت تمام او را هلاک کند، يا زود باشد که بدانيد کيست که بيايد او را عذابى که رسوا نمايد او را. وَ مَنْ هُوَ کاذِبٌ: و بدانيد آنکه دروغگوى است به زعم شما و به جهت آن به عذاب خزى مؤاخذه شود؛ يعنى زود باشد که بدانيد من بر حق هستم نه شما، يا زود است که بدانيد کيست دروغگوى. وَ ارْتَقِبُوا إِنِّي مَعَکُمْ رَقِيبٌ: و منتظر باشيد عذابى را که من
جلد 6 - صفحه 130
مى‌گويم، بدرستى که من نيز با شما منتظرم ورود عذاب را بر شما. يا شما منتظر باشيد عذاب و لعنت را و من منتظرم ثواب و رحمت را. يا منتظر باشيد مواعيد شيطان را و من منتظرم مواعد رحمان را.
در اکمال الدين صدوق رحمه الله و مجمع از حضرت رضا عليه السلّام: ما احسن الصّبر و انتظار الفرج: اما سمعت قول العبد الصّالح: و ارتقبوا انّى معکم رقيب. «1» فرمود: چه نيکو است صبر و انتظار فرج، آيا نشنيدى قول بنده صالح را که منتظر باشيد و من با شما منتظرم.
ايضا عياشى از آن حضرت روايت نموده که انتظار فرج از فرج باشد، بعد اين آيه تلاوت فرمود. «2» عبرت: علامه مجلسى رحمه الله به سند معتبر از سهل بن سعيد نقل نموده «3» که: هشام بن عبد الملک مرا فرستاد که چاهى در رصافه حفر کنم، چون دويست قامت کنديم سر مردى پيدا شد، چون اطرافش را کنديم ديديم که مردى است بر روى سنگى ايستاده و جامه‌هاى سفيد پوشيده و دست راست او بر سرش گذاشته به روى ضربتى که بر سرش زده بودند، هرگاه دستش را از آن موضع برمى‌داشتيم خون جارى مى‌شد، چون رها مى‌کرديم بر روى ضربت مى‌گذاشت خون بند مى‌آمد، و در جامه‌اش بود: منم شعيب بن صالح که حضرت شعيب پيغمبر مرا به رسالت به قوم فرستاد، پس ضربتى بر من زدند و مرا در اين چاه انداختند و خاک بر روى من ريختند. چون قصه را به هشام نوشتيم در جواب نوشت که آن چاه را پر کنيد و در جاى ديگر چاه حفر کنيد.