تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ (96)
بعد از آن قصه موسى عليه السّلام را بيان مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا: و هر آينه به تحقيق فرستاديم موسى عليه السّلام را به رسالت با تورات و معجزه‌هائى که نشانه‌هاى صحت نبوت و رسالت او بودند. وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ: و با حجتى ظاهر و واضح و خالص از تلبيس و تمويه که آن عصا بود. و ذکر آن فقط به جهت فرط وضوح آنست، و ممکن است مراد «بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ» جميع معجزات او باشد. و فرق ميان آيت و سلطان آنست که آيت اعمّ از امارت و دليل قاطع باشد، و سلطان مبين مخصوص به
«1» در تفسير منهج الصادقين ج 4 ص 450 گفته.
جلد 6 - صفحه 133
برهان قاطع که در آن جلا و هويدائى باشد. زجّاج گفته «1» سلطان مشتق از سليط به معنى روغن زيت که از آن چراغ افروزند و چون مردم به روشنائى بيّنات الهيّه، مهتدى شوند، لذا آن را سلطان گفتند. خلاصه مى‌فرمايد موسى عليه السّلام را فرستاديم با آيات و حجج و بينات.