تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَدْخِلْ يَدَکَ فِي جَيْبِکَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ فِي تِسْعِ آياتٍ إِلى فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ إِنَّهُمْ کانُوا قَوْماً فاسِقِينَ «12»
دو مرتبه به او ندا رسيد:
وَ أَدْخِلْ يَدَکَ فِي جَيْبِکَ: و داخل کن دست خود را در گريبان پيراهن خود، تَخْرُجْ بَيْضاءَ: تا بيرون آيد در حالتى که سفيد و درخشنده باشد، مِنْ غَيْرِ سُوءٍ: بدون بدى و بى‌علتى، يعنى سفيدى او از آفت برص مبرّى باشد. حضرت موسى عليه السّلام دست به گريبان برده بيرون آورد چندان نورانى بود که شب ظلمانى چون روز روشن گشت، و اگر در روز دست بيرون آوردى نور آن بر روشنى آفتاب غلبه نمودى؛ و ظهور اين نور مشعشع از دست حضرت موسى، خارق عادت و از آيات قدرت سبحانى است. فِي تِسْعِ آياتٍ: برو به رسالت با اين دو معجزه که در جمله نه آيت و از اعظم آنست، إِلى فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ: بسوى فرعون و قوم او.
نکته: قوله فِي تِسْعِ آياتٍ: کلام مستأنف است به ارسال، و حرف جر در آن متعلق به محذوف؛ تقدير اينکه (اذهب فى تسع آيات): و اکثر بر آنند که «فى» به معنى «مع» باشد، يعنى برو با نه آيه ديگر نزد فرعون و قوم او. و بنابراين عصا و يد بيضا در شماره نه آيات نباشد، و آن نه آيه: شکافتن سنگ، طوفان، شپش، قورباغه، خون، ملخ، طمسه، خشکيدن صحرا و نقصان مزارع. و بنابر عدم استيناف جار و مجرور متعلق به نحو مبعوثا و مرسلا است، يعنى عصا بيانداز و دست بيرون آرد و حالتى که برانگيخته و فرستاده شده‌اى با نه معجزه بسوى فرعون و قوم او.
إِنَّهُمْ کانُوا قَوْماً فاسِقِينَ: بدرستى که ايشان هستند گروهى بيرون رفتگان از دائره فرمان به جهت فرط کفر و طغيان. اين فرمايش تعليل ارسال موسى عليه السّلام است.
جلد 10 - صفحه 18