تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَلَمَّا جاءَتْهُمْ آياتُنا مُبْصِرَةً قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ «13» خلاصه حضرت موسى عليه السّلام اهل خود را در ميان آن وادى گذاشته و امتثال امر الهى نموده متوجه مصر شد و با فرعون و فرعونيان آغاز دعوت فرمود و جميع معجزات که به آن مبعوث شده بود به ايشان نمود، ايشان انکار کرده و نسبت سحر دادند چنانکه فرمايد: فَلَمَّا جاءَتْهُمْ آياتُنا مُبْصِرَةً: پس چون آمد به فرعون و قوم او دلايل قدرت ما و براهين رسالت موسى در حالتى که روشن و آشکارا و هويدا بود، يعنى موسى آنها را به ايشان نمود بر وجهى که مشاهد همه کس بود به طورى که هر که آن را مى‌ديد دانا مى‌شد که از قدرت بشر خارج و خارق عادت است؛ با اين حال، قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ‌: گفتند فرعونيان از روى استکبار و عناد: اين سحرى است روشن. و حال آنکه معجزه را با سحر تفاوت مباينى است: 1- آنکه سحر حقيقتى ندارد و نمود است، لکن معجزه حقيقت دارد و بود است. 2- آنکه معجزه از مدعى نبوت باشد در نزد خواستن آن، و سحر را هر وقت که ساحر بخواهد ظاهر کند. 3- معجزه بدون اسباب است، لکن سحر را ساحر به اسباب ظاهر کند اگرچه مخفى باشد. 4- آنکه سحر ساحر در وقتى که خواب باشد اثرى ندارد، به خلاف معجزه چنانکه عصاى حضرت موسى عليه السّلام محقق ساخت.