تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا فَانْظُرْ کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ «14»
وَ جَحَدُوا بِها: و منکر شدند به آن آيات يعنى تکذيب نمودند آن را،
جلد 10 - صفحه 19
وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ: در حالى که به يقين مى‌دانستند که آن معجزات از جانب خداى تعالى است و سحر نيست و به صميم قلب مى‌شناختند حقيقت آن را، و انکار و تکذيب مى‌کردند به زبان، ظُلْماً وَ عُلُوًّا: به جهت ستمکارى و سرکشى از ايمان.
تنبيه: فايده ذکر انفس آنست که ايشان انکار مى‌کردند به زبان خود، و يقين داشتند به قلب خود؛ و تقديم استيقان بر ايقان به جهت ابلغيت آنست. و کدام ظالم افحش و اقبح از ظلم کسى باشد که معتقد و متيقّن باشد به آنکه آيات مذکوره معجزات بيّنه واضحه‌اند از جانب خدا، و با وجود بر اين مکابره نمودند و آن را به سحر نسبت دادند.
فَانْظُرْ کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ: پس تأمل کن و نگاه نما اى ناظر متأمل، آخر کار فساد کنندگان که در دنيا به شآمت و عقاب اعمال خود گرفتار شدند و در عقبى به آتش ابدى مى‌سوزند.
تبصره: آيه شريفه آگاهى است براى مخالفين فرامين سبحانى که انديشه کنند و تأمل نمايند که چگونه و بال و شآمت کفر و عناد و انکار و طرفيت با خدا و رسول، در همين دنيا بازگشت به خود آنها نموده، دمار از روزگار آنها برآورد. تأمل در اين قسمت موجب شود که شخص عاقل بترسد از عاقبت خسران و مخالفت حضرت رحمان.
قصه دوم- حضرت داود و سليمان عليهما السّلام