تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ «17» وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ‌: و جمع کرده شد براى سليمان لشگرهاى او، مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّيْرِ: از جنيان و آدميان و پرندگان، فَهُمْ يُوزَعُونَ‌: پس ايشان بازداشته شده بودند در مقر خود و بهم پيوسته، و از اول تا آخر منضبط و مرتبط بيکديگر بودند، يعنى با وجود بسيارى عدد، مهمل و مشوش نبودند بلکه ضبط و ربط آنها به مرتبه‌اى بود که هيچکس از لشگريان او از مقر خود نتوانستى پس و پيش شوند و هر کدام به محل خود مستقر بودند. شيخ طبرسى روايت نموده که شياطين براى حضرت سليمان عليه السّلام بساطى ساخته بودند از طلا و ابريشم که يک فرسخ در يک فرسخ بود، و براى آن حضرت منبرى از طلا در ميان باسط مى‌گذاشتند که بر آن مى‌نشست و دور آن سه هزار کرسى از طلا و نقره که پيغمبران بر کرسيهاى طلا و علما بر کرسيهاى نقره مى‌نشستند، و بر دور آنها ساير مردم و بر دور مردم شياطين و جنيان مى‌ايستادند و مرغان به بال خود سايه بر سر آنها مى‌افکندند و باد صبا آن بساط را برمى‌داشت از صبح تا عصر (شام) يک ماه راه مى‌برد و از عصر تا صبح يک ماه‌ «2». تنبيه: علامه مجلسى (رحمه اللّه) به سند موثق از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت نموده که روزى سليمان بيرون آمد از بيت المقدس و بر بساط خود نشست، سيصد هزار کرسى در جانب راست او که آدميان بر آنها نشسته، و سيصد هزار کرسى در جانب چپ او که جنيان بر آن نشسته، و مرغان بر سر همه سايه افکندند و امر فرمود باد را که بساط را برداشته به مدائن و از مدائن حرکت و «1» تفسير على بن ابراهيم، ج 2، ص 129، ذيل آيه 44 سوره نمل. «2» مجمع البيان، ج 4، ص 215. جلد 10 - صفحه 26 شب در استخر فارس گذرانيد. و چون صبح شد حکم نمود که آنها را به جزيره «برکاوان» برد، و امر کرد باد را آنقدر پست شد که نزديک بود پاهاى آنها به آب برسد، در آن حال بعضى به بعضى گفتند: هرگز پادشاهى از اين عظيمتر ديده‌ايد؟ ملکى از آسمان ندا نمود: ثواب يک سبحان اللّه گفتن از براى خدا، بزرگتر است از اين پادشاهى که مى‌بينيد «1».